"ดีมาก
ให้พวกเขารีบเร่งเวลา"
เทียนเสินกงจู่พยักหน้า
"ต่อให้ไม่ใช่เพื่อหอเทียนเต้า พวกเราท่านเทียนเสินกงก็ห้ามปล่อยเย่อวิ๋นเฟยไปเด็ดขาด"
เทียนเสินกงจู่คิดแล้วจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นเยียบ
เด็กหนุ่มรุ่นหลังที่เดินออกมาจากโลกชั้นต่ำ กลับทำให้ท่านเทียนเสินกงที่มีหน้ามีตาต้องอับอายถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งเขาผู้เป็นจอมทัพเทียนเสินกงต้องลงมือด้วยตนเองก็ยังไม่อาจรับมือได้!
จากชางหวงเจีย สู่ภพหงเหมิง ไปจนถึงภพเฟยเซียน เขาลงมือจัดการเย่อวิ๋นเฟยด้วยตนเองทุกครั้ง!
แต่จนถึงบัดนี้ก็ยังไม่อาจทำอะไรเย่อวิ๋นเฟยได้!
แม้กระทั่งจนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถทำให้เย่อวิ๋นเฟยบาดเจ็บแม้เพียงปลายนิ้ว!
สิ่งนี้ทำให้เขาผู้เป็นจอมทัพเทียนเสินกงรู้สึกอับอายยิ่งนัก!
"ท่านจอมทัพโปรดวางใจ เย่อวิ๋นเฟยผู้นี้แม้จะอัจฉริยะเพียงใด แต่ด้วยกำลังของเทียนเสินกงเรา ไม่ช้าก็ต้องจับตัวเขาได้แน่นอน!
ท่านจอมทัพ ไม่อย่างนั้น ท่านดึงกึ่งจักรพรรดิอีกสองสามคนมาช่วยกันจัดการเย่อวิ๋นเฟย จะได้มั่นใจมากขึ้น"
พ่อมดเฒ่าแห่งเทียนเสินกงเข้าใจความรู้สึกของจอมทัพในตอนนี้เป็นอย่างดี คิดแล้วก็เสนอความเห็น
"ก็ดี บนตัวเย่อวิ๋นเฟยมีพระพิมพ์พุทธกายซึ่งเป็นของวิเศษขั้นสูงของสำนักพุทธ การจะจัดการเขาในตอนนี้ลำบากขึ้นมาก อีกทั้งสำนักกระบี่จักรพรรดิก็กำลังไล่ล่าเขา จุดประสงค์ต้องเป็นหอเทียนเต้าแน่นอน กำลังของสำนักกระบี่จักรพรรดิมิได้อ่อนแอ อีกทั้งยังเป็นมหาอำนาจท้องถิ่นของภพเฟยเซียน จะเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่งในการแย่งชิงหอเทียนเต้าของเรา
รีบออกคำสั่งเดี๋ยวนี้ ดึงกึ่งจักรพรรดิสองคนมาช่วย"
เทียนเสินกงจู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าเห็นด้วย
"ท่านจอมทัพ ข้าน้อยจะส่งข่าวกลับไปที่สำนักใหญ่ทันที"
ผู้อาวุโสข้างกายคนหนึ่งรีบเอ่ย