“ฝีมือของท่านชายเย่น่ากลัวยิ่งนัก ไม่คิดว่าจะต้านศึกกับเทพปฐมหกรูพร้อมกันได้”
เหล่าสานักโก้ไห่ที่ตามเย่อวิ๋นเฟยมาเห็นภาพตรงหน้าต่างนั้น ต่างพากันสั่นสะเทือนใจอย่างยิ่ง
“เราไม่ให้ท่านชายเย่ต้องรบเพียงลำพังได้ หากปล่อยแบบนี้ ท่านชายเย่จะผิดหวังในสานักโก้ไห่ของเรา
ทุกคนรุมไปพร้อมกัน ต่อสู้กับพวกมันให้หมด!”
ประมุขสานักโก้ไห่มองเย่อวิ๋นเฟยที่กำลังต่อสู้กับเทพปฐมทั้งหกอยู่ชั่วครู่ แล้วกัดฟันแน่น เอ่ยขึ้น
“ประมุข ท่านไม่ต้องลงมือ ทั้งหลายขึ้นไปช่วยก็ไม่มีประโยชน์”
เย่อวิ๋นเฟยรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวของเหล่าสานักโก้ไห่เบื้องหลัง ส่งเสียงสื่อจิตกล่าว พร้อมทั้งพยักหน้ารับอย่างแอบแฝงในใจ รู้สึกปลอบโปรงขึ้นมาเล็กน้อย การที่ตนลงมือสนับสนุนสานักโก้ไห่นี้ก็ไม่เสียเปล่า
“ท่านชายเย่……”
หลังเสียงสื่อจิตของเย่อวิ๋นเฟย ประมุขสานักโก้ไห่ต่างอึ้งตัน ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เพราะเย่อวิ๋นเฟยพูดถูกจริง ๆ เหล่าสมาชิกสำนักโก้ไห่ที่เขานำมา รวมถึงตัวเขาเองด้วย ไม่มีสักคนที่เป็นมหาเทพ แม้ขึ้นไปก็ช่วยเย่อวิ๋นเฟยไม่ได้ กลับอาจกลายเป็นภาระซะด้วยซ้ำ
“วางใจเถิด พวกมันทำอะไรข้าไม่ได้”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“แสงดาบแสงกระบี่ปรากฏขึ้นอีกแล้ว! อยู่ตรงนั้น!”
ช่วงเวลานั้นเอง มีเสียงตะโกนด้วยความดีใจดังขึ้นจากไกล
ทันใดนั้น สายตาของทุกสายก็หันไปยังทิศนั้น
ที่แท้จริง ณ บริเวณหนึ่งในทิศทางนั้น ปราณดาบและเจตจำนงกระบี่อันระยิบระยับกำลังพุ่งทะยานออกมาไม่ขาดสาย จำนวนยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ ปราณดาบกับเจตจำนงกระบี่ต่างพวกต่างฝ่าย โจมตีกันเอง รวดเร็วจนกลายเป็นสมรภูมิขนาดใหญ่
“ไปดูกันเถอะ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
“แต่ว่า……”
ประมุขสำนักโก้ไห่มองเหล่ามหาเทพทั้งหกที่เต็มไปด้วยเจตฆาต แม้คณะของพวกเขาจะอยากไปชมแสงดาบแสงกระบี่ เหล่ามหาเทพทั้งหกก็อาจไม่ยินยอม
เย่อวิ๋นเฟยแกว่งแขนเสื้อม้วนพลังออกไป ขยายขนาดขึ้นต่อเนื่อง ทันทีที่ม้วนเหล่าสำนักกู่ไห่ขึ้นมาทั้งหมด แล้วร่างวาบหาย พุ่งทะยานไปยังทิศที่ปรากฏแสงดาบแสงกระบี่
“เจ้าหนู คิดว่าข้าพวกนี้เป็นอากาศหรือ?”