"ศิษย์พี่เย่ ทางนั้น
เมื่อครู่ข้าหนีมาจากทางนั้น"
เหยียนเทียนชี้ทิศทางหนึ่งพลางกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยกระตุ้นเสื้อคลุมเทียนอิ่ง เพิ่มความเร็วสิบเท่า ดุจเงาลอยผ่านเงา แสนรวดเร็วจนน่าตกใจ
"เผ่าอู่ เผ่าปีศาจโบราณ..."
จิตสังหารในใจเย่อวิ๋นเฟยพลุ่งพล่านดั่งคลื่น
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยเร่งความเร็วยิ่งขึ้น
"เอ๊ะ?
เมื่อครู่ข้ารู้สึกเหมือนมีผู้ผ่านข้างกายไป
ทว่าดวงตาของข้ากลับมองไม่เห็น พลังวิญญาณก็มิอาจสัมผัสได้!
หรือเป็นเพียงภาพหลอน?"
"ไม่มีผู้ใดผ่านเราไปเลย นั่นเป็นภาพหลอนของเจ้าแน่"
เพราะความเร็วของเย่อวิ๋นเฟยรวดเร็วเกินไป ระหว่างทางจึงผ่านเฉียดผู้ฝึกยุทธ์มากมาย แต่ผู้ฝึกยุทธ์เหล่านั้นล้วนมิอาจสัมผัสการผ่านไปของเย่อวิ๋นเฟยได้เลย!
ครู่หนึ่งให้หลัง
"ฮ่าๆ...
พวกเด็กสถาบันเทียนเต้า ไม่ต้องหนีอีกแล้ว!
หนีไปก็เปล่าแรง สู้ให้ข้าได้ฟันอย่างสะใจสักดาบ แล้วถือหัวพวกเจ้าไปรับรางวัล ยังจะดีกว่า ทั้งประหยัดเวลาทุกฝ่าย จะดีกว่าไหม!"
เบื้องหน้าดังเสียงหัวเราะเย้ยหยันขึ้นมาฉับพลัน
"ศิษย์พี่เย่ เป็นศิษย์สถาบันเรา!"
เหยียนเทียนร้องลั่น
เย่อวิ๋นเฟยแผ่พลังวิญญาณสัมผัสไปเบื้องหน้า พบว่ามีผู้ฝึกยุทธ์สิบกว่าคนกำลังไล่ล่าศิษย์สถาบันเทียนเต้าสามคน
ในหมู่ผู้ไล่ล่านั้นยังมีผู้แข็งแกร่งขั้นหลอมเทพขั้นต้นอยู่หนึ่งคน ผู้ที่เพิ่งหัวเราะเย้ยหยันก็คือเขาเอง
ศิษย์ทั้งสามคนนั้นตัวเปื้อนเลือดไปหมด ชัดเจนว่าได้รับบาดเจ็บ
ฉึก!
เย่อวิ๋นเฟยพลิกจิตสำนึก เงามืดพุ่งทะลวงออกไป