“ข้ากำลังด่าหมา”
เย่อวิ๋นเฟยตอบอย่างเย็นชา
“เจ้าสิ่งสารเลวอย่างมดปลวก กล้าท้าทายข้า เจ้าตายแน่!”
จ้าวหลิงเฟิงหน้าดำคร่ำเครียด โกรธจนเขินอาย ฆ่าใจพลุ่งพล่าน
เขานั้นมีฐานะอย่างไร เชื้อสายแห่งสกุลจ้าว ตระกูลใหญ่แห่งป่าตะวันออก เมื่อเผชิญหน้ากับสำนักจื่อเวยเล็ก ๆ เช่นนี้ รู้สึกเหมือนราชนิกุลพบกับไพร่ต่ำต้อยจากชนบทห่างไกล
ในความคิดเขา ผู้คนสำนักจื่อเวยเหล่านี้ควรจะก้มหัวประจบสอพลอ แม้กระทั่งกระดิกหางขอความเมตตา และมองเขาด้วยสายตาแหงนขึ้น
ไม่คิดว่า บัดนี้มีศิษย์สำนักจื่อเวยคนหนึ่งกล้าด่าทอเขาต่อหน้าว่าเป็นหมา นี่มันเป็นบาปที่ไม่เคารพยำเกรงอย่างยิ่ง!
“กล้าดูหมิ่นเชื้อสายสกุลจ้าวเรา ตาย!”
ชายชราคนหนึ่งเบื้องหลังจ้าวหลิงเฟิงก้าวออกมาข้างหน้า มุ่งตรงไปยังเย่อวิ๋นเฟย
นี่คือผู้เชี่ยวชาญขั้นลิขิตสวรรค์ขั้นกลาง!
“จ้าวหลิงเฟิง เจ้าหากกล้าลงมือกับคนสำนักจื่อเวยเรา ตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเราจะเป็นศัตรูกันเด็ดขาด!”
จีเยว่ดึงกระบี่ยาวออกจากฝักอย่างฉับพลัน ก้าวมาบังหน้าเย่อวิ๋นเฟย ขมวดคิ้วเรียว ดุดัน
“จีเยว่ เจ้า...”
จ้าวหลิงเฟยอึ้งจนหน้าดำ
ชายชราผู้นั้นก็เริ่มลังเล
ถึงแม้พละกำลังของเขาจะเหนือกว่าจีเยว่ แต่นางคือเชื้อสายแกนกลางของสกุลจี มีสถานะพิเศษ เขาไม่ประสงค์จะสร้างศัตรูกับคนสกุลจีโดยง่าย
“จีเยว่!”
ในขณะนั้น เสียงหญิงสาวสดใสดังขึ้น
แล้ว หญิงสาวชุดชมพูรูปร่างสูงโปร่ง ก้าวมาบนคลื่น สง่างามงดงาม
“พี่หญิง ท่านก็มาแล้ว!”
จีเยว่ดีใจนัก รีบเข้าไปต้อนรับ ยื่นมือดึงมือนาง สนิทสนมยิ่ง
“เหอะ จ้าวหลิงเฟิง เจ้ากำลังกลั่นแกล้งจีเยว่อีกหรือ ข้าเตือนเจ้าไว้ เชื้อสายสกุลจีเราไม่ใช่ผู้ที่รังแกได้ง่ายนัก”
หญิงสาวชุดชมพูจ้องตาจ้าวหลิงเฟย ดุดัน
“พี่จีเยียน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าจะกล้ารังแกจีเยว่ได้อย่างไร”
จ้าวหลิงเฟย์ดูเหมือนจะเกรงกลัวจีเยียนเป็นอันมาก รีบตอบ