ณ ขณะนั้นเอง เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกได้โดยไม่คาดฝันว่ากระบี่ยาวในมือกำลังถ่ายทอดพิกัดกาลอวกาศที่ชัดเจนส่งมาให้
“นี่...หนึ่ง...แปลว่านี่คือแผนที่เส้นทางไปยังแดนกระบี่หรือ?”
เย่อวิ๋นเฟยตรึงญาณตรวจดูแผนที่เส้นทางนั้น จิตใจก็สั่นไหวขึ้นมาเอง
เพราะปลายสุดของเส้นทางนั้นคือโลกหนึ่งที่แน่นเต็มไปด้วยพลังงานวิถีกระบี่และกฎแห่งวิชากระบี่ น่าจะเป็นแดนกระบี่นั่นเอง
“ข้าเข้าใจแล้ว คงจะเป็นบรรพชนผู้นั้นที่บอกตำแหน่งที่ตั้งที่แท้จริงของแดนกระบี่ให้ข้า แปลว่าในที่สุดข้าก็รู้วิธีเดินทางไปยังแดนกระบี่เสียที”
เย่อวิ๋นเฟยคิดกับตัวเองในใจ
“แต่ยังไม่ใช่เวลา การจะไปยังแดนกระบี่ต้องรอจังหวะที่เหมาะสม เพราะตอนนี้ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก”
เย่อวิ๋นเฟยก็คิดเช่นนั้นในใจอีกครั้ง
“เจ้าจะปิดประตูบำเพ็ญอีกนานแค่ไหน?
ช่วงที่เจ้าปิดประตูอยู่นั้น ก็เพิ่งมีปาฏิหาริย์แสงดาบและแสงคมกระบี่ปรากฏขึ้นอีกแห่งหนึ่ง แต่ตอนนี้จบไปแล้ว”
ขณะนั้นเอง ตัวหนอนไหมมังกรเขาทองก็สื่อจิตบอกกับเย่อวิ๋นเฟยเช่นนั้น
“ข้าปิดประตูบำเพ็ญจบแล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยเก็บกระบี่ยาวในมือ แล้วก้าวออกจากภายในหอเงามายา กลับคืนสู่สมรภูมิโบราณที่พืดทรายปลิวว่อน
ขณะนี้มีสรรพชีวิตนับไม่ถ้วนเดินไปมาทั่วสมรภูมิ ค้นหาปาฏิหาริย์แสงดาบและแสงคมกระบี่ เพราะเมื่อครู่เพิ่งมีปาฏิหาริย์เช่นนี้ปรากฏขึ้นแห่งหนึ่งแต่ก็จบไปแล้ว ตอนนี้ทุกคนต่างรอคอยให้แสงดาบและแสงคมกระบี่แบบใหม่ปรากฏขึ้น
“ประหลาดจริง ไอ้เด็กน้อยนั่นมันหนีไปซ่อนที่ไหนแล้ว?
หรือว่ามันได้กระบี่ยาวเล่มนั้นไปแล้ว กลัวจนไม่กล้าค้างอยู่ที่นี่ เงียบ ๆ หนีไปเสียแล้ว?”
มหาเทพกลุ่มนั้นกว่าสิบตนยังคงเฝ้าติดตามร่องรอยของเย่อวิ๋นเฟย ถูกเทพสวรรค์เพียงตนแย่งของวิเศษไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งทำให้พวกเขาไม่ยอมง่าย ๆ จึงอยากหาตัวเย่อวิ๋นเฟยให้พบ ชิงกระบี่ยาวในมือของเขามา และต้องสังหารเย่อวิ๋นเฟยเสียก่อน จึงจะระบายความแค้นในใจได้
ขณะนั้นเอง มหาเทพหนึ่งตนในกลุ่มก็เงยสายตามองมายังตำแหน่งที่เย่อวิ๋นเฟยอยู่
“ใช่ไอ้เด็กน้อยนั่น!
แท้จริงแล้วมันยังไม่ได้หนีไปไหน แค่แอบซ่อนตัวอยู่เท่านั้นเอง