"พวกเราสองคนร่วมแรงกันปราบร่างวิญญาณของสัตว์นี่ลงให้ได้ แล้วค่อยหาโอกาสค่อย ๆ หลอมกลืนดูดซับมัน"
เย่อวิ๋นเฟยเห็นเจ้าแดนเทพเหล่านั้นทางไกลกำลังล้อมวงเข้ามาหาตนด้วยความเร็วน่าตกใจ จึงเอ่ยกับหวงซาง
ต่อมา เย่อวิ๋นเฟยและหวงซางทั้งสองร่วมแรงกันใช้วิชาลับผนึกของแต่ละคนอย่างเด็ดเดี่ยว ผนึกร่างวิญญาณของมหาเทพที่บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วนี้ไว้ แล้วจึงเก็บเศษเนื้อเลือดกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วแดนมิตินี้เข้ามาหมดสิ้น
แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็สะบัดกายพุ่งทะยานไปยังหนึ่งทิศทาง
ทิศทางนั้นมีมหาเทพขั้นต้นกำลังพุ่งเข้าปะทะหน้าตรงเข้ามาหาเย่อวิ๋นเฟยด้วยความฆ่าฟันคลั่ง
"หนูน้อย ส่งกระบี่ยาวในมือนั่นให้ข้ามา บางทีข้าอาจช่วยเจ้าให้รอดพ้นภัยก็ได้"
มหาเทพขั้นต้นนั้นเหลือบมองกระบี่ยาวในมือของเย่อวิ๋นเฟย แววตาโลภมอง ตะโกนเสียงดัง
"เจ้าอยากได้กระบี่ของข้างั้นรึ?
ก็เดินมาหยิบไปเองซิ!"
เย่อวิ๋นเฟยเร่งความเร็วพุ่งเข้าหาอีกฝ่าย พร้อมยกกระบี่ยาวในมือเขย่าเขย้อย่างร่าเริงเอ่ยขึ้น
"จริงหรือ?"
มหาเทพขั้นต้นฟังดังนั้นต่างดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"แน่นอนว่าจริง แต่ต้องอาศัยฝีมือของเจ้าเข้าไปหยิบ"
ความเร็ววิชากายของเย่อวิ๋นเฟยช่างรวดเร็วนัก ยิ่งมหาเทพขั้นต้นนั้นเองก็มีความเร็วไม่ใช่ธรรมดา ทั้งสองจึงประสานประชันกันในเวลาไม่นาน และกำลังจะชนกันเสียให้ได้
เสียงตูมสนั่น เย่อวิ๋นเฟยยกกระบี่ยาวในมือขึ้นพลัน ปล่อยพลังกระบี่นับแสนนับล้านสายเจิดจ้าระยิบระยับ ฟันลงหนึ่งกระบี่
พร้อมกันนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็ใช้วิชาอ่านใจรบกวนความคิดของมหาเทพขั้นต้นนั้น ทำให้ความเร็วของอีกฝ่ายชักช้าลงทันที ใบหน้าก็แสดงสีหน้าลังเลออกมา
เสียงฮึดดดดดด แสงคมกระบี่สายใหญ่ปรากฏขึ้น ฟันถึงตัวมหาเทพขั้นต้นนั้น
"วิชากระบี่ช่างน่าสะพรึงกลัวนัก"
มหาเทพขั้นต้นนั้นสัมผัสได้ถึงพลังงานวิถีกระบี่และกฎแห่งวิชากระบี่อันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในแสงคมกระบี่สายนั้น ใบหน้าเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดหวั่น