“ทุกท่าน เราขอตัวไปก่อน”
องค์มหาเทพทั้งสามแห่งสำนักจื่อหยาง แม้จะได้ยินถ้อยคำขององค์มหาเทพทั้งสามแห่งฝ่ายมืด ก็ไม่ได้แสดงความเห็นใด ๆ เพียงแลหน้ามองกันเอง จากนั้นประนมมือพร้อมกัน แล้วก็จากไปจากสำนักใหญ่ของฝ่ายมืด
“ไป เราจะมุ่งตรงไปยังสำนักใหญ่ของฝ่ายผู้พิทักษ์เดี๋ยวนี้”
องค์มหาเทพทั้งสามแห่งฝ่ายมืดก็แสดงวิชาเคลื่อนร่าง ไม่นานก็จากสำนักใหญ่ไป
พวกเขารู้ดีว่าหากรอจนลวี่ตานตานควบคุมจิตใจแห่งความมืดนั้นได้อย่างสมบูรณ์ และฟื้นตัวได้ แน่นอนว่านางจะออกมาไล่ล่าพวกเขาทั้งสาม ดังนั้นต้องรีบจากไปแต่เช้าตรู่
ไม่เพียงองค์มหาเทพทั้งสามแห่งฝ่ายมืดเท่านั้นที่จากไป แต่คนสนิทของพวกเขาก็พาบรรดาไพร่พลจำนวนมากติดตามไปด้วย
กระทั่งก่อนจากไป องค์มหาเทพทั้งสามและผู้ติดตามยังได้ก่อการทำลายภายในสำนักใหญ่ฝ่ายมืด ทำลายอาคารสำคัญจำนวนหนึ่ง และสังหารสมาชิกฝ่ายมืดที่ปกติไม่ลงรอยกับพวกเขาไปหลายคน
แต่องค์มหาเทพทั้งสามไม่กล้าอยู่ในสำนักใหญ่ฝ่ายมืดนานเกินไป
ภายในศาลาศักดิ์สิทธิ์ ลวี่ตานตานในเวลานี้ยังคงนั่งขัดสมาธิบนแท่นบูชาสีดำนั้น จิตใจแห่งความมืดลอยอยู่เบื้องหน้านาง เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
เย่อวิ๋นเฟยนั่งขัดสมาธิอยู่มุมหนึ่งของศาลาศักดิ์สิทธิ์ หลับตาฟื้นฟูพลัง เย่อวิ๋นเฟยรู้ว่าลวี่ตานตานกำลังจะควบคุมจิตใจแห่งความมืดได้ ภายในศาลาศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้คงไม่มีใครทำอันตรายนางได้
ไม่รู้ผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ทันใดนั้น พลังและกฎแห่งมหาวิถีทั้งหมดในศาลาศักดิ์สิทธิ์ก็เดือดพล่านคลั่งไคล้ แล้วไหลบ่ามารวมตัวไปยังตำแหน่งของลวี่ตานตานอย่างไม่ขาดสาย เหมือนร้อยสายธารไหลกลับสู่ทะเล ทะลักทะล้ำเข้าสู่ร่างของลวี่ตานตาน