ด้วยความโกรธแค้น เย่อวิ๋นเฟยจึงใช้วิญญาณปฐมจักรพรรดิสวรรค์ที่หลงเหลือทันที พลังวิญญาณอันน่ากดดันที่แข็งแกร่งเกินจะจินตนาการราวกับพายุเฮอริเคนพัดกวาดออกจากศีรษะ ปราบปรามไปทั่วทุกทิศ
ครืนๆๆ...
พลังวิญญาณอันน่ากดดันที่เกรี้ยวกราดราวกับลมหอนโหยหวน หรือประหนึ่งม้าล้านตัววิ่งพล่าน ทำให้อาณาบริเวณหลายร้อยลี้เดือดพล่านราวกับคลื่นยักษ์ถาโถม
ปังๆๆ...
นักสังหารระดับขั้นปฐมวิถีเหล่านั้นต่างถูกฟ้าผ่าลงกลางกาย ร่างกระเด็นถอยหลัง โลหิตพุ่งกระเซ็น ร่วงหล่นลงบนพื้นเบื้องหน้า ดิ้นรนจะลุกก็ไม่ขึ้น
นักสังหารระดับขั้นเอกภพเหล่านั้นต่างถอยร่นไม่หยุด ร่างกายทรงตัวไม่อยู่ โซซัดโซเซ ราวกับคนเมาเหล้า โลหิตไหลทะลักไม่ขาดสาย
“เป็นไปได้อย่างไร!”
นักสังหารระดับขั้นนิรมิตปฐม (จ้าวหยวน) สามคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขารับรู้ถึงความหวาดกลัวที่มาจากส่วนลึกของวิญญาณ
ศีรษะของพวกเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับมีมือใหญ่ที่มองไม่เห็นยื่นเข้าไปในทะเลวิญญาณ ทำลายล้างอย่างบ้าคลั่ง
วิญญาณปฐมจักรพรรดิสวรรค์ที่หลงเหลือในทะเลวิญญาณของเย่อวิ๋นเฟย หลังจากหลอมรวมดูดซับผลึกเทพสิบก้อนแล้ว ก็แข็งแกร่งขึ้นมากมาย ยามปลดปล่อยออกมาย่อมมีพลังน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
“ถอย!”
นักสังหารระดับขั้นนิรมิตปฐมสามคนถอยหนีสุดชีวิต
วู้วๆ...
เย่อวิ๋นเฟยขยับความคิด ใช้เส้นวิญญาณหุ่นเชิดหลายร้อยเส้น โจมตีทะเลวิญญาณของนักสังหารระดับขั้นนิรมิตปฐมทั้งสามตามลำดับ