“พวกเจ้าต้องเข้าใจความจริงสองประการ
ประการแรก ในฐานะตระกูลหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะหนึ่งเผ่าพันธุ์ บางคราวเราต้องคำนึงถึงอนาคตของทั้งเผ่าพันธุ์เป็นที่ตั้ง มิใช่อารมณ์ส่วนตัวของแต่ละคน การออกศึกเพื่อสะสางชื่อเสียงส่วนตนเพียงลำพัง ไม่จำเป็นต้องเป็นผลดีต่อการพัฒนาของทั้งเผ่าเสมอไป
ประการที่สอง จงรู้จักถอยและอดทนในยามจำเป็น เพราะในหลายครา การถอยและการอดทนกลับเป็นความกล้าที่ยิ่งใหญ่กว่า และเป็นบันไดขั้นหนึ่งที่พวกเจ้าต้องก้าวผ่านในหนทางเติบโต
ไม่ว่าผลของสมรภูมิครั้งนี้จะเป็นเช่นใด พวกเจ้าต้องรู้จักรักษาผลประโยชน์แห่งส่วนรวม ยืนในที่สูงเพื่อมองปัญหา
พวกเจ้าไม่เพียงเป็นอัจฉริยะหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์เลิศยิ่งที่สุดของเผ่ามนุษย์มารน้ำแข็งเรา หากยังเป็นผู้นำรุ่นอนาคตของเผ่าพันธุ์นี้ด้วย
หากพวกเจ้ามีเพียงเลือดร้อนแรงเต็มหัวอก รู้จักแต่ทำตามอารมณ์ ต่อไปข้างหน้าเผ่าพันธุ์เราจะกล้าฝากฝังไว้ในมือของพวกเจ้าได้อย่างไร”
ชราผู้นั้นเอ่ยเสริมต่ออีก
เมื่อฟังถ้อยคำของผู้เฒ่านั้น คนหนุ่มสาวจำนวนมากเริ่มเงียบสงบลง
“ท่านผู้อาวุโสว่าถูกต้อง แม้เผ่ามนุษย์มารน้ำแข็งเราจะไม่มีผู้ขี้ขลาด แต่สถานการณ์ก็แรงกว่าคน
ตามข่าวที่พวกเราได้รับในขณะนี้ หอดาบไม่เพียงมีแดนดาบคุ้มค้ำ หากยังมีอีกหลายมหาอำนาจช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง กระทั่งฝ่ายผู้พิทักษ์ก็อาจลงมือช่วยหอดาบเช่นกัน
ในสถานการณ์เช่นนี้ โอกาสชนะของเผ่ามนุษย์มารน้ำแข็งเราย่อมน้อยนิด ไม่ว่ากรณีใดก็ต้องสงวนความหวังแห่งอนาคตไว้ให้เผ่าพันธุ์ และพวกเจ้าก็คือความหวังแห่งอนาคตของเผ่าเรา ภาระบนบ่าของพวกเจ้าหนักอึ้งนัก
เพื่อทั้งเผ่าพันธุ์ พวกเจ้าต้องเชื่อฟังการจัดการของประมุขเผ่าและเหล่าผู้อาวุโสทุกคน
บัดนี้ทุกคนจงเตรียมพร้อม ออกจากสำนักใหญ่ แยกย้ายไปยังฐานลับทั้งหลายของเผ่าเรา
จากนี้ไปพวกเจ้าต้องซ่อนเร้น บำเพ็ญ และแข็งแกร่งขึ้นภายในฐานลับเหล่านั้น นั่นคือภารกิจที่พวกเจ้าต้องปฏิบัติ”
ชายร่างสูงใหญ่ผู้ยืนอยู่เคียงข้างผู้เฒ่านั้น กวาดสายตาเปี่ยมอำนาจมองดูเหล่าหนุ่มสาวภายในวัง กล่าวเสียงก้อง