"พ่อเจ้าคงจะมาแล้ว
คุณหนูพาน ท่านพ่อเป็นท่านเจ้าแห่งวังฉางเซิงหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองเงาร่างอันน่าเกรงขามที่พุ่งตัดผ่านฟากฟ้าในระยะไกล ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ผู้ที่มานั้นมีพลังแข็งแกร่งยิ่งนัก เย่อวิ๋นเฟยคิดไปคิดมา ทั่วทั้งวังฉางเซิง ยอดฝีมือที่มีพลังระดับนี้คงมีไม่มาก
อีกทั้งผู้ที่มานั้นเป็นบิดาของพานหวานจวิน ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยจึงคาดเดาว่าน่าจะเป็นท่านเจ้าแห่งวังฉางเซิง
"ไม่ผิด ข้าน้อยคือท่านเจ้าแห่งวังฉางเซิง"
พานหวานจวินพยักหน้า
"ท่านพ่อของเจ้าดูเหมือนจะเข้าใจข้าผิดไปบ้าง"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพลางยิ้มขื่น
ครืน ๆ ๆ...
ทันทีที่เย่อวิ๋นเฟยพูดจบ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็ร่วงลงมาอย่างกับดาวตกจากฟากฟ้า ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าพานหวานจวินและรู่เอ๋อร์
ท่านเจ้าแห่งวังฉางเซิงมาแล้ว!
"เจ้าซูเฟยตัวแสบ คนของวังฉางเซิง ข้ากล้าดียังไงถึงได้ลงมือ จงตาย!"
ท่านเจ้าคุ้มครองพานหวานจวินและรู่เอ๋อร์ไว้เบื้องหน้า ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แขนเสื้อพลันพุ่งเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟยอย่างรุนแรง
ครืน ๆ ๆ...
แขนเสื้อของเขาขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พลิ้วไหวตามสายลม ภายในแขนเสื้อนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นภาพภูเขาแม่น้ำสายน้ำ ดวงดาวดวงจันทร์ นานาสรรพสิ่ง
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกประหลาดใจอยู่ในใจ ในที่สุดก็จำได้ว่าเคล็ดวิชาชั้นสูงชนิดหนึ่ง ชื่อว่า สรรพสกลในแขนเสื้อ
ครืน ๆ...
แขนเสื้อท่านเจ้าพัดผ่านไปถึงแห่งใด มิติโดยรอบก็แตกร้าวกระจุยเป็นเสี่ยง ๆ
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ พาซือถูคงเอ๋อและคนอื่น ๆ ก้าวเท้าหนึ่งก้าวก็ห่างไกลจากท่านเจ้า