ตูม……
หลังจากต่อยสังหารเผ่าปีศาจโบราณไปหนึ่งตัว แขนทั้งสองข้างของเย่อวิ๋นเฟยก็เริ่มพองขยายขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นแขนมังกรขนาดมหึมาสองแขน
ไอปราณหนักหน่วงสีเหลืองหม่นลอยขึ้นเป็นระลอก ปลดปล่อยพลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัว
จากนั้น แขนยาวมหึมาทั้งสองของเย่อวิ๋นเฟยก็ตวัดคว้าดุจสายฟ้า จับขาของเผ่าปีศาจโบราณสองตัวไว้ แล้วเหวี่ยงออกสุดแรง!
โครม โครม……
เย่อวิ๋นเฟยกลับใช้หัวของเผ่าปีศาจโบราณสองตัวนี้เสมือนค้อนโซ่ ฟาดหวดออกไปราวกับพายุหมุน เพียงชั่วอึดใจก็ฟาดหัวของเผ่าปีศาจโบราณอีกนับสิบจนแตกกระจาย สมองกระเซ็นเต็มฟ้า
ส่วนเผ่าปีศาจโบราณสองตัวที่ถูกจับขาไว้นั้น หัวก็แหลกละเอียดไปตั้งแต่นานแล้ว
ทะลวงสังหารเทพ!
หมัดของเย่อวิ๋นเฟยสลับกันซัดออกดุจสายฟ้า ใช้ท่า “ทะลวงสังหารเทพ” ใน “หมัดสังหารเทพแห่งอสูรแท้”
พลังหมัดสะพรึงกลัวระลอกแล้วระลอกเล่า ทะลวงลึกเข้าไปในร่างของเผ่าปีศาจโบราณ สั่นสะเทือนเครื่องในจนแหลกยับ เหลือไว้เพียงซากหนังมนุษย์
ในชั่วขณะนี้ เย่อวิ๋นเฟยประดุจเทพมารลงมาจุติ อานุภาพดุร้ายท่วมฟ้า
ครู่ต่อมา หลังการสังหารดุจพายุของเย่อวิ๋นเฟย ก็เหลือเผ่าปีศาจโบราณเพียงสิบกว่าตัวเท่านั้น ยืนตะลึงงันราวกับรูปปั้นดินเหนียว กายมารสูงใหญ่ของพวกมันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว สายตาว่างเปล่าจับจ้องเย่อวิ๋นเฟย
ผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ในทวีปเทียนเสวียน ในสายตาของพวกมันนั้นอ่อนแอและรังแกได้ง่ายเสมอมา
แต่พวกมันคาดไม่ถึงเลยว่า มนุษย์หนุ่มผู้มีท่าทางบอบบางตรงหน้า กลับใช้วิธีการที่ป่าเถื่อนและโหดเหี้ยมเช่นนี้ สังหารหมู่พวกมัน!
เผ่าปีศาจโบราณซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความป่าเถื่อนหยาบช้า กลับอ่อนแอราวกับลูกไก่ตัวน้อยๆ ต่อหน้ามนุษย์หนุ่มผู้นี้!
“ตาย!”
เย่อวิ๋นเฟยคำรามก้อง หมัดคู่ซัดสังหารอีกครั้ง
โครม โครม……
เผ่าปีศาจโบราณสิบกว่าตัวที่เหลือ เพียงชั่วพริบตา ก็ถูกสังหารสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว