"วิชาและวรยุทธ์ที่เขาใช้ ไม่ใช่ของทวีปเทียนเสวียนแน่นอน
หรือว่า เขาไม่ใช่คนจากทวีปเทียนเสวียน แต่มาจากดินแดนภายนอก ณ เสวียนหวงซิงอวี้?
ถ้าเป็นเช่นนั้น เขาก็มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นสายลับจากศัตรูนอกพิภพ!"
ชายชราคลุมผ้าสีเทาพึมพำ
"เย่อวิ๋นเฟย เจ้ารอข้าก่อน ข้าจะสืบสาวที่มาของเจ้าให้กระจ่าง
วิชาและวรยุทธ์เหล่านั้นของเจ้า ข้าก็ต้องได้มาเช่นกัน!"
ชายชราคลุมผ้าสีเทาหัวเราะเย็น
ขณะนั้น
สิบกว่ากิโลเมตรห่างออกไป
บนพื้นราบแห่งหนึ่ง
ร่างของเย่อวิ๋นเฟยปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"เฒ่าเลว เจ้าคอยดูเถิด"
เย่อวิ๋นเฟยกัดฟันกรอด
"นายท่าน บาดแผลของท่านรุนแรงหรือไม่?"
หูเมี่ยวปรากฏตัวข้างกายเย่อวิ๋นเฟย เอ่ยถามด้วยความกังวล
"ไม่ถึงขั้นรุนแรง บาดแผลเช่นนี้ พักฟื้นสักหน่อยก็หายแล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยตอบพลางหยิบโอสถวิเศษรักษาบาดแผลหลายเม็ดเข้าไปในปาก
พลังโอสถอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านในกาย รักษาบาดแผลอย่างรวดเร็ว
เมื่อครู่ ชายชราคลุมผ้าสีเทาลงมือสองครั้ง ทำให้เย่อวิ๋นเฟยบาดเจ็บทั้งสองครั้ง
"หาที่พักรักษาตัวก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยปลดปล่อยพลังวิญญาณออกไป ค้นพบถ้ำแห่งหนึ่งใกล้ ๆ จึงรีบเข้าไปในถ้ำนั้นทันที
จากนั้น เย่อวิ๋นเฟยเข้าสู่หอเงามายา
หอเงามายากลายเป็นละอองธุลี ตกลง ณ มุมหนึ่งของถ้ำ
หวงซางเฝ้าอยู่นอกถ้ำ คอยพิทักษ์วิถีให้เย่อวิ๋นเฟย
เพราะเขาเป็นผู้บำเพ็ญผี สามารถหลอมรวมเข้ากับวัตถุทุกรูปได้ง่ายดาย ต่อให้ชายชราคลุมผ้าสีเทาคนนั้นตามมา ก็ไม่อาจตรวจพบหวงซางได้ง่าย ๆ