ในเวลานี้ ภายใต้การโจมตีของมังกรธรณีหลายร้อยตัว เมืองหลวงภายในก็วุ่นวายไปหมด อาคารบ้านเรือนจำนวนมากถูกมังกรธรณีชนจนพังทลาย เศษดินโคลนกระเด็น ฝุ่นควันตลบอบอวล
ทหารของราชวงศ์จำนวนมากถูกมังกรธรณีพวกนี้ฉีกเป็นชิ้น ๆ เกิดเสียงกรีดร้องโหยหวนไปทั่ว
ภาพนี้ทำให้ฮ่องเต้และเหล่าขุนนางโกรธแค้นจนไฟลุก
"กบฏ! มีคนทรยศก่อการกบฏ!"
"นี้เป็นความผิดอันมหันต์ ไม่ว่าใครก็ต้องประหาร!"
"และต้องกวาดล้างเก้าชั่วโคตร ประหารให้หมด!"
ขุนนางบางคนตะโกนด้วยความโกรธ
"ฝ่าบาท ไอ้เด็กนี่ต่างหากที่ก่อเรื่อง!"
"เสียงคำรามเมื่อครู่มันเป็นฝีมือมัน มังกรธรณีพวกนี้ก็เป็นมันเรียกออกมา!"
จอมทัพเทียนฝูชี้ไปที่เย่อวิ๋นเฟยพร้อมกับตะโกน
"เด็กที่แค่ขั้นหล่อหลอมวิถี?"
"จอมทัพเทียนฝู ท่านแน่ใจหรือว่าเป็นเด็กคนนี้?"
"พลังของเขาอ่อนแอขนาดนี้ จะทำได้อย่างไรกัน?"
ทันใดนั้น สายตาของฮ่องเต้และขุนนางทุกคนก็จับจ้องไปที่เย่อวิ๋นเฟย ขุนนางคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
"ฝ่าบาท ไอ้เด็กนี่ช่างประหลาดนัก!"
"พลังของเขาสูงกว่าขั้นภูมิที่ปรากฏมากนัก!"
จอมทัพเทียนฝูกล่าว
"เจ้าหนู เรื่องนี้เป็นฝีมือเจ้ารึ?"
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงมาวุ่นวายในเมืองหลวง!"
ขุนนางคนหนึ่งตะคอกถามเย่อวิ๋นเฟย
"ข้าคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักจื่อเวย วันนี้มาที่นี่ เพื่อทำลายราชวงศ์แคว้นเยี่ยนให้สิ้นซาก"
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไพล่หลัง กล่าวอย่างเรียบเฉย
"บังอาจ!"
"อวดดี!"
"รนหาที่ตาย!"
...
ได้ยินคำพูดของเย่อวิ๋นเฟย เหล่าขุนนางก็พากันประณามอย่างเกรี้ยวกราด