"ฮึฮึ จูเทียนหมิง เจ้าคิดมากไปแล้ว
เหล่าลูกหลานตระกูลจูของเจ้าในตอนนี้คิดเพียงจะทำลายสำนักจื่อเวย เจ้าจะไปพูดถึงความตั้งใจจริงของจื่อเวยต้าตี้กับพวกเขา มันช่างน่าขันเสียจริง"
ยังไม่ทันที่จักรพรรดิจะตอบ เย่อวิ๋นเฟยก็หัวเราะเย็นแล้วเอ่ยขึ้น
"อะไรนะ?
มีเรื่องเช่นนี้จริงหรือ!"
จูเทียนหมิงได้ยินดังนั้นก็เดือดดาลพลุ่งพล่านทันที หันไปถามจักรพรรดิ
"บรรพชน..."
จักรพรรดิไม่รู้จะตอบอย่างไรในชั่วขณะ
"สัตว์เดรัจฉาน เจ้าคิดจะก่อกบฏหรือ!
บรรพชนตระกูลจูของเราในอดีตมีฐานะต่ำต้อย ได้รับความเมตตากรุณาจากจื่อเวยต้าตี้ รับไว้อยู่เคียงข้าง ภายใต้การชุบเลี้ยงและอบรมของจื่อเวยต้าตี้ ในที่สุดก็กลายเป็นยอดฝีมือหนึ่งในสามพันโลกใหญ่เล็ก
จื่อเวยต้าตี้มีบุญคุณในการให้กำเนิดใหม่แก่บรรพชนตระกูลจูของเรา
บรรพชนตระกูลจูของเราในอดีตได้สาบานต่อหน้าจื่อเวยต้าตี้ว่า ลูกหลานตระกูลจูทุกชั่วอายุจะจงรักภักดีต่อสำนักจื่อเวย ไม่ทรยศตลอดกาล!
เจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ กล้าฝ่าฝืนคำสั่งเสียที่สืบทอดกันมาทุกรุ่นของตระกูลจู ยังจะนับเป็นลูกหลานตระกูลจูของเราอีกหรือ!"
เสียงคำรามของจูเทียนหมิงก้องกังวานไปทั่วเมืองหลวง สะท้อนก้องไปมา
ในเวลานี้ เจ้าสำนักหลิวนำผู้คนสำนักจื่อเวยบุกเข้ามาในเมืองหลวงแล้ว เห็นบรรพชนรุ่นที่สิบของตระกูลจูปรากฏกาย กำหมัดเดียวสังหารยอดฝีมือขั้นลิขิตสวรรค์ห้าคนของราชวงศ์เยี่ยนได้ ก็ต้องตะลึงงันอยู่ตรงนั้น พอได้ยินคำพูดของจูเทียนหมิง ก็ยิ่งสั่นสะเทือนใจยิ่งขึ้น
"บรรพชนโปรดระงับโทสะ ขอฟังข้าอธิบายก่อน!