หลังจากเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งเค่อ ผ่านการต่อสู้นองเลือด เวลานี้พวกปีศาจทั้งพันกว่าตัวก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น
เย่อวิ๋นเฟยได้สกัดเอาสาระสำคัญสายเลือดและแก่นในของปีศาจทั้งพันกว่าตัวเหล่านั้นออกมาทั้งหมด นับว่าได้ผลตอบแทนไม่เลว
"เฮ้อ... เหนื่อยมากจริงๆ พวกปีศาจพวกนี้จอมยุ่งยาก ต่อสู้กับพวกมันแล้วเหนื่อยเหลือเกิน"
หูเมี่ยวถอนหายใจยาวแล้วกล่าวขึ้น
"ก็เพราะพวกเจ้ายังไม่คุ้นเคยกับเผ่าพันธุ์ปีศาจ ไหนจะปีศาจที่เหมือนกับเผ่าปีศาจ มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ ยากที่จะสังหาร และเวลาต่อสู้พวกมันก็สู้แบบทุ่มสุดตัว ไม่กลัวตาย"
"แต่การต่อสู้กับพวกปีศาจ จะสามารถฝึกฝนพลังการต่อสู้ของพวกเจ้าได้ นี่ถือเป็นวิธีการฝึกฝนที่ดีไม่น้อย"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม
"พี่ซู พวกเจ้ากล่าวถูกต้อง พลังชีวิตของพวกมันแข็งแกร่งเกินไปจริงๆ เว้นเสียแต่จะทุบหัวพวกมันแตก หรือทำลายหัวใจพวกมันซะ และไม่นานพวกมันก็จะฟื้นตัวขึ้นมาได้"
"อีกทั้งหัวของพวกมันยังแข็งแกร่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ มาก ข้าทุบหัวพวกมันจากด้านหลังมาตลอด จนตอนนี้แขนของข้ายังเมื่อยล้าอยู่เลย"
ซือถูคงเอ๋อกวักแขนไปมาพลางกล่าว
"รู่เอ๋อร์ เร็วเข้า พวกปีศาจกำลังจะตามมาทันแล้ว!"
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงอันร้อนรนดังมาจากที่ไกลๆ เป็นเสียงของหญิงสาว ฟังดูค่อนข้างอ่อนหวาน
"พวกเจ้า อย่าเอาแต่หนี จงปกป้องรู่เอ๋อร์!"
เสียงนั้นเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
จากนั้น บนเส้นขอบฟ้าที่อยู่ไกลออกไป ก็ปรากฏผู้คนกลุ่มหนึ่งขึ้นมา ประมาณหลายสิบคน ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์มนุษย์ กำลังวิ่งหนีตายมาทางนี้อย่างอลหม่าน
"หืม? พี่ซู ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูของวังฉางเซิงคนนั้น!"