“จะมีผู้ใดล้างแค้นให้ตำหนักสวรรค์หรือ...
มิใช่ว่าเบื้องหลังตำหนักสวรรค์ยังมีอำนาจหรือผู้แข็งแกร่งใดซ่อนอยู่อีกหรือ...
สายมืดกระนั้นหรือ...”
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองตำแหน่งที่จอมหมอผีอาวุโสหายไป แล้วรำลึกถึงถ้อยคำที่จอมหมอผีอาวุโสเพิ่งกล่าวไว้
“จักรพรรดิสวรรค์ทั้งสามกับสายมืดมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น แบกผู้แข็งแกร่งจากสายมืดมากมายมาประจันหน้าเช่นนี้ ดูท่าคงเข้าพวกกับสายมืดไปแล้ว
ตำหนักสวรรค์เข้ากับสายมืดก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอันใด
เพียงแต่... ระหว่างข้ากับสายมืดนั้นเป็นศัตรูกันแล้ว หากสายมืดคิดจะมาแก้แค้น ก็เชิญมาเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยพึมพำกับตนเอง
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่า สายมืดต้องมีผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนอยู่แน่นอน และตอนนี้ตนยังไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของผู้แข็งแกร่งขั้นเซียนได้
เพียงแต่เย่อวิ๋นเฟยไม่หวั่นเกรง
ตลอดสองชาตินั้น เย่อวิ๋นเฟยฝึกฝนจากอ่อนแอสู่แข็งแกร่ง ก้าวขึ้นมาทีละก้าว จิตใจถูกหล่อหลอมให้แน่วแน่ยิ่งนัก กลายเป็นอุปนิสัยที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว
“นายท่าน ตำหนักสวรรค์ถูกพวกข้ากวาดล้างจนเกลี้ยงแล้ว ทุกสิ่งที่มีค่าย่อมเก็บไว้หมดแล้ว”
หูเมี่ยวเดินมาเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย แล้วยื่นแหวนมิติหลายสิบวงให้เย่อวิ๋นเฟย
“ตำหนักสวรรค์สมกับเป็นอำนาจใหญ่ชื่อก้องในสามพันโลกใหญ่เล็ก ช่างร่ำรวยล้นเหลือเสียจริง กำไรวันนี้ไม่เลวเลย!”
หนอนไหมมังกรเขาทองเลียริมฝีปาก เรอด้วยความอิ่มเอิบกล่าว
“เจ้าว่าอีกหรือ! ยาสมุนไพรในคลังของเจ้าสำนักถูกเจ้ากินไปตั้งมากมาย