คมกระบี่อันแจ่มใสที่เย่อวิ๋นเฟยฟันออกไปฉีกช่องว่างจนขาด พร้อมกระแสลมแหลมคมที่ฉีกฟ้าและแผ่นดิน ฟันลงอย่างหนักหน่วงใส่จุดแสงสีทองหม่นที่กำลังพุ่งหนีอย่างรวดเร็ว
พลังงานวิถีกระบี่รอบกายเย่อวิ๋นเฟยพุ่งทะยานขึ้นอย่างรุนแรง กระบี่ยาวส่งเสียงฮั่นก้องสั่นสะเทือน เหนือตัวกระบี่หมุนวนกฎแห่งวิชากระบี่สีทองจาง ๆ ลำแสงกระบี่ทุกตารางนิ้วล้วนบรรจุพลังที่ทำลายฟ้าถล่มแผ่นดิน
ในเวลาเดียวกัน เส้นวิญญาณหุ่นเชิดไร้รูปล่องหนนับไม่ถ้วนถักทอขึ้นเป็นตาข่ายอีกครั้ง กางออกดุจตาข่ายฟ้าดินที่ไม่มีทางหลบหนี ปิดกั้นทุกเส้นทางที่จุดแสงสีทองหม่นอาจหลบหนี
เหนือเส้นด้ายวิญญาณลอยกระจายคลื่นพลังวิญญาณเข้มข้น เส้นด้ายวิญญาณแต่ละเส้นเสมือนเส้นผมที่คมที่สุด สามารถเจาะทะลุร่างวิญญาณของมหาเทพธรรมดาได้อย่างง่ายดาย แม้จุดแสงนี้จะแกร่งกล้าเพียงใด ก็ใช่ว่าจะสลัดการปิดกั้นนี้ออกได้โดยง่าย
“สายอากาศแบบนี้… ค่อนข้างคุ้นเคย!”
รอยประทับพลังวิญญาณของกระบี่เฒ่าปรากฏขึ้นทันที ลอยนิ่งกลางอากาศ ลำแสงกระบี่สีทองรอบกายเรืองรองยิ่งกว่าเดิม เขาประกบมือขึ้นร่ายอาคมอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงต่ำก้องออกมาหนึ่งครา ภาพเงาวิถีกระบี่โบราณหนาและทรงพลังจับตัวขึ้นอย่างกะทันหัน นี่คือวิชากระบี่โบราณของสำนักกระบี่สวรรค์ ที่ใช้ปราบและจับกุมสิ่งมีชีวิตประเภทวิญญาณที่หลงเหลือโดยเฉพาะ เงากระบี่นั้นแกะสลักลวดลายกระบี่โบราณเต็มไปหมด แผ่อำนาจกดดันที่ทำให้ใจสั่น ทิ่มตรงเข้าหาจุดแสงสีทองหม่น
“ฮึ!”
เสียงหึงเย็นชาและแก่ชราหนึ่งเสียงดังขึ้นจากภายในจุดแสงสีทองหม่น เสียงนั้นแฝงความดูถูกและความแค้นเคืองอย่างหนัก ดังประดุจมาจากเมื่อหมื่นยุคก่อน เจาะผ่านกำแพงกาลเวลา ก้องกังวานไปทั่วช่องว่างแห่งแดนกระบี่
“สิ่งนี้ ข้าอาจเคยรู้จักในสมัยโบราณ!
เสียดายที่รอยประทับพลังวิญญาณของข้าไม่เพียงพลังอ่อนแอ แม้แต่ความทรงจำยังไม่สมบูรณ์ด้วย!”
กระบี่เฒ่าสื่อสารด้วยเสียงสื่อจิตกับเย่อวิ๋นเฟย