ในที่สุด
ชั่วครู่ต่อมา
ขบวนคนกลุ่มหนึ่ง รวมแล้วกว่าร้อยคน ร่วงหล่นจากกลางอากาศ ห้อมล้อมเย่อวิ๋นเฟยกับพรรคพวกกว่าสามสิบคนเอาไว้แน่นหนาในพริบตา
“ศิษย์พี่เย่ พวกนั้นเป็นคนของลัทธิร้อนเกรียน”
ศิษย์ผู้หนึ่งรีบกระซิบบอกเย่อวิ๋นเฟย
“อืม”
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
“เย่อวิ๋นเฟยอยู่ที่นี่จริง ๆ!”
คนของลัทธิร้อนเกรียนต่างจับจ้องมาที่เย่อวิ๋นเฟย ดีใจจนสุดขีด
ทว่า
ยังไม่ทันที่พวกนั้นจะได้เปิดปาก เวินจื่อก็พุ่งตัวออกไปอย่างฮึกเหิม สองมือท้าวเอวบาง
“ตอนนี้ปล้น!
เอาของในตัวพวกเจ้ามาให้หมด!
ถ้าไม่ร่วมมือ ฮิ ๆ เย่อวิ๋นเฟยจะไม่เกรงใจพวกเจ้าแน่!”
เวินจื่อตะเบ็งเสียงกร้าว แถมชี้ไปทางเย่อวิ๋นเฟย
มีกลิ่นอายของการอิงอำนาจเสือ
เย่อวิ๋นเฟยเห็นแล้วได้แต่ยิ้มเจื่อน
“อะไรนะ?
เด็กแสบนี้ กล้าบอกว่าจะปล้นพวกเรางั้นรึ?
ดีเลิศประเสริฐสิ้นดี!
สมองของยัยเด็กนี่คงมีปัญหาเป็นแน่!”
ศิษย์ลัทธิร้อนเกรียนกว่าร้อยคนนั้น ทั้งโมโหทั้งขำ
ในกลุ่มกว่าร้อยคนนี้ อย่างน้อยก็มีผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างปราณปฐพีกว่าสามสิบคน
ในนั้น มีขั้นสร้างปราณปฐพีระดับท้ายถึงเก้าคน!
ส่วนข้างกายเย่อวิ๋นเฟยมีเพียงศิษย์สถาบันพิทักษ์วิถีสามสี่สิบคน และไร้ผู้แข็งแกร่งขั้นสร้างปราณปฐพีระดับท้ายแม้แต่คนเดียว
ใครเหนือใคร มองแวบเดียวก็รู้
“เหลือจะทน!
พวกเจ้าอยากตายหรืออย่างไร!