ถ้าอยู่ภายนอกบางทีเขาอาจจะสู้กับเย่อวิ๋นเฟยได้อย่างหวือหวา แต่บนผืนทะเลที่พลังเทพถูกกดข่มเช่นนี้ พลังการต่อสู้ที่เขาระบายออกมาได้ถูกอ่อนแอลงอย่างรุนแรง
ยิ่งได้เห็นเย่อวิ๋นเฟยที่เต็มไปด้วยความฆ่าฟัน เจ้านั่นก็ยิ่งไร้ซึ่งศักดาโดยไม่รู้ตัว ไม่เหลือซึ่งความมุ่งมั่นในการรบเลยแม้แต่น้อย
ในชั่วพริบตา เพียงไม่กี่กระบวนท่าเขาก็ถูกเย่อวิ๋นเฟยหมัดเดียวทำลายครึ่งร่าง แม้แต่ร่างวิญญาณก็บาดเจ็บ
"เด็กน้อย! เลิกเสียเถิด!"
ขณะนั้นเอง เหล่าเทพที่เหลือก็พุ่งเข้ามาถึงพร้อมกัน ระดมพลังโจมตีนานัปการปะทะมาแต่ไกล
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าหากต้องรับมือกับเหล่าเทพกว่าสิบคนพร้อมกัน ตนย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ จึงหันหลังหนี ตูมเสียงดังสนั่นกระโดดหนีไปยังที่ไกล
"อ๊าก!
เด็กน้อย เจ้าทำร่างกายข้าพเจ้าพิการ ยังทำร้ายร่างวิญญาณข้าพเจ้าอีก เจ้าสมควรตาย!"
เทพผู้นั้นส่งเสียงร้องครวญครางเสียใจสุดชีวิต
เหล่าเทพที่เหลือยืนล้อมข้างเทพผู้บาดเจ็บ จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยที่ยืนอยู่บนผิวน้ำแดนไกล ต่างพยักพิงโกรธเกรี้ยวสุดขีด ขณะเดียวกันก็รู้สึกยำเกรงเย่อวิ๋นเฟยยิ่งขึ้นกว่าเดิม
"ต่อจากนี้พวกเราควรทำอย่างไรดี?"
เหล่าเทพต่างจ้องเย่อวิ๋นเฟยด้วยแววตาเดือดดาล แต่กลับไม่มีใครกล้าลงมือสักคน จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งจึงมีเทพหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป พวกเราไม่อาจแยกย้ายให้เด็กน้อยผู้นั้นได้เปรียบ ค่อย ๆ กำจัดพวกเราทีละคนอีกต่อไป"
เทพองค์หนึ่งกล่าวอย่างชักช้า
"ถูกแล้ว เด็กน้อยคนนี้ฝีมือเก่งกาจนัก ถ้าพวกเรายังแยกย้ายกันต่อไปย่อมรับมือเขาได้ยาก หากไม่รวมพลังทั้งมวลลงมือพร้อมกัน ก็ไม่มีทางรับมือเขาได้เลย"
เหล่าเทพที่เหลือต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีเทพองค์ใดเต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับเย่อวิ๋นเฟยเพียงลำพังอีก
บนผืนทะเลแปลกประหลาดแห่งนี้ พลังเทพของพวกเขาถูกกดข่ม สู้แล้วรู้สึกติดขัดทุกด้าน มีแต่รวมพลังกันทั้งหมดเท่านั้นที่จะมั่นใจได้
"งั้นพวกเราเคลื่อนไหวต่อ รวมกลุ่มกันเถิด"
เทพองค์หนึ่งตะโกนขึ้น