บูมบูมบูม...
สัตว์ร้ายร่างยักษ์ตัวแล้วตัวเล่าพร้อมใจกันล้อมโจมตีเย่อวิ๋นเฟยขึ้นมา
แม้เย่อวิ๋นเฟยจะมีพลังกำลังมหาศาล แต่การต้องเผชิญสัตว์ร้ายร่างยักษ์ที่พลังกำลังน่าสะพรึงหลายสิบตามพร้อมกัน ก็เริ่มรู้สึกปวดหัวไม่น้อย
ต่อมาเย่อวิ๋นเฟยจำต้องหยุดฝีเท้า แล้วเข้าปะทะกับสัตว์ร้ายร่างยักษ์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้
ระหว่างการต่อสู้ เย่อวิ๋นเฟยแม้จะตีสัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวถอยไปได้ไม่หยุด แต่ภายใต้การล้อมโจมตีร่วมมือกันของมัน เขาก็ครั้งแล้วครั้งเล่าต้องถูกตีจนถอยหลังเช่นกัน
และเมื่อเวลาผ่านไป เย่อวิ๋นเฟยก็พบว่ากำปั้นทั้งสองข้างของตนเริ่มชาปืดไปเรื่อย ๆ
"สัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้เนื้อกายแกร่งก้าวเกินไป ดูเหมือนตีเท่าไรก็ไม่บาดเจ็บซักที"
ในที่สุดผู้อาวุโสฮุ่นก็ตระหนักได้ในประเด็นนี้ จึงพูดออกมาด้วยความตกตะลึง
"นายท่าน ข้ารู้สึกว่าสัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้ย่อมไม่ใช่สัตว์ธรรมดาแน่ หากเป็นม้าวัวแกะธรรมดาจริง คงถูกท่านเจ้าตีหมัดเดียวระเบิดเป็นผุยผงไปแล้ว
แต่เจ้าสิ่งเหล่านี้ตีกันมาจนถึงตอนนี้กลับยังไม่บาดเจ็บเสียที มีหวังหรือไม่ว่ามันเป็นเผ่าพันธุ์พิเศษ มีสายเลือดพิเศษติดตัวมาด้วย"
หูเมี่ยวเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
"จริงตามนั้น สัตว์ทั้งสิบเอ็ดตัวนี้ต่างไม่ใช่ของธรรมดา ความแกร่งแข็งของเนื้อกายมันหาชมได้ยากยิ่ง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
ขณะนั้นเย่อวิ๋นเฟยรู้สึกว่ากำปั้นทั้งสองข้างของตนชามากขึ้นทุกที
"บัดซบ! กำลังของเจ้าเด็กนี่สยองเกินไป แถมกำปั้นทั้งสองข้างของมันยังแข็งแกร่งเหลือเชื่อ ตีจนทั้งร่างข้าปวดแทบขาด ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าจะถูกมันตีจนบาดเจ็บภายในตาย!"
ในที่สุดหนูน้อยตัวนั้นก็เริ่มร้องลั่นว่าปวด
มันเพิ่งถูกเย่อวิ๋นเฟยตีในการต่อสู้ไม่ต่ำกว่าหลายสิบหมัด ทุกหมัดล้วนทำให้ทั้งร่างมันปวดแทบขาด ตีมาจนถึงตอนนี้มันไม่กล้าพุ่งเข้าหาด้านหน้าอีก ทำได้แต่ใช้ความเร็วเหลือล้ำพุ่งไปด้านหลังเย่อวิ๋นเฟยเพื่อลอบโจมตีไม่หยุด
แต่ประสาทสัมผัสของเย่อวิ๋นเฟยแกร่งก้าวเพียงใด ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาไวเพียงใด การลอบโจมตีของหนูน้อยทุกครั้ง สุดท้ายกลายเป็นการเผชิญหน้าปะทะกับเย่อวิ๋นเฟยโดยตรงเสมอ