เย่อวิ๋นเฟยอดใจไว้ไม่อยู่ ยื่นมือออกไปแตะสัมผัสกระบี่หิน ปลายนิ้วลูบไล้ผ่านซากกำแพงที่เย็นเยียบและขรุขระ เหมือนจะรับรู้ได้ถึงกระบี่ปราณอันคมเฉียบและไม่ยอมแพ้อันดุจเป็นระลอกไหลพลานอยู่ กระบี่ปราณไร้ที่สิ้นสุดนับล้านนับพันล้วนหลอมรวมกันอยู่ภายในประติมากรรมกระบี่หินแห่งนี้ ส่งแรงกล้าอันกว้างใหญ่สง่างาม
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ใต้กระบี่หินสูงถึงพันจั้งนั้น เงยหน้ามองสัญลักษณ์แห่งความไม่ยอมแพ้ของแดนกระบี่ ในใจเบ่งบานด้วยความอาลัยอาวรณ์และความเคารพศรัทธาไร้ขอบเขต
และในชั่วขณะนั้นเอง ความผิดปกติก็บังเกิดขึ้น
พลังกระบี่ กฎกระบี่ กระบี่ปราณ และทุกสรรพสิ่งที่เกี่ยวพันธ์กับวิชากระบี่ภายในร่างของเย่อวิ๋นเฟย ต่างเริ่มสั่นไหวและส่งเสียงกึกก้องขึ้นอย่างรุนแรงโดยไม่อาจควบคุมได้ ดุจเด็กน้อยที่จากบ้านมานานได้ยินเสียงเรียกของมารดาในที่สุด
ในเวลาเดียวกัน กระบี่หินพันจั้งเบื้องหน้าเขาก็เหมือนได้รับการเรียกร้องอย่างรุนแรงจากพลังแหล่งกำเนิดเดียวกัน รอยแตกร้าวนับพันนับหมื่นบนตัวกระบี่ที่ดุจแผลเป็นนั้นพร้อมกันส่องประกายลำแสงกระบี่อันจ้าระยับเกือบจะบอดสายตา แฝงความเจ็บแค้นอันไร้ที่สิ้นสุดและความหวังอันระยับส่อง
กึง...
เสียงกังวานของกระบี่ที่เหมือนข้ามกาลเวลานับหมื่นยุคสมัย แฝงความผ่านมาอันไร้ที่สิ้นสุดและความคาดหวัง ดุจเสียงคำรามแห่งการตื่นจากนิทราของมังกรยักษ์ที่หลับใหล ก้องกัมปนาททั่วทั้งซากสำนักกระบี่สวรรค์ กระทั่งแผ่ไพศาลไปถึงเกือบครึ่งหนึ่งของแดนกระบี่ที่เงียบสงบดุจความตาย
กฎแห่งวิชากระบี่ที่แตกสลายนับไม่ถ้วนดุจเหล่าขุนนางที่ได้รับเสียงเรียกจากพระจักรพรรดิ พุ่งพราวมาจากทุกทิศทุกทางสู่กระบี่หิน ก่อตัวเป็นวงน้ำวนพลังที่ตาเปล่ามองเห็นได้