พลังญาณรู้สึกที่แข็งแกร่งกวาดผ่านก้อนหินฮวงที่เย่อวิ๋นเฟยแฝงตัวอยู่ซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบ แต่ดูเหมือนจะไม่พบการมีอยู่ของเย่อวิ๋นเฟยแต่อย่างใด
“แปลกจริงๆ หรือว่าเป็นความรู้สึนของข้า?”
เงาร่างนั้นรู้สึกไปครู่หนึ่งแล้วไม่พบสิ่งใด จึงเอ่ยเบา ๆ
“เฉินเต้าหยวนไอ้เผด็จการนั่นต้องซ่อนตัวอยู่บนเกาะนี้แน่ ข้าจะหามันให้เจอ”
เงาร่างนั้นพูดต่อ
ในขณะนั้นเอง
ฮึ่มฮือฮือ……
อีกมุมหนึ่งบนเกาะกลับบังเกิดความเคลื่อนไหวมหาศาลขึ้นโดยฉับพลัน พลังปฐพีก๊อกก๊อกม้วนตัวพุ่งขึ้นฟ้า ย้อมกลางอากาศเหนือเกาะน้อยให้เหลืองอร่ามทั้งผืน
“เฉินเต้าหยวน เจ้ากำลังทำสิ่งใดกัน?
หยุดเสียตอนนี้”
เงาร่างที่ยืนอยู่ข้างบ่อแห้งโกรธจัดขึ้นทันที พุ่งทะยานขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปยังจุดที่บังเกิดความเคลื่อนไหวมหาศาล
“ร่างนั้นเร็วเหลือเกิน!”
เมื่อเงานั้นหายไปจากสายตา เย่อวิ๋นเฟยถึงได้สติ
“ดูเหมือนคนนี้คือผู้พิทักษ์เกาะ วิชาเหินเพลิงของเขาเร็วกว่าข้าอย่างน้อยก็ร้อยเท่า หรือมากกว่านั้นก็เป็นได้”
หลังผ่านไปครู่ใหญ่ เย่อวิ๋นเฟยจึงมั่นใจว่าเงาร่างนั้นจากไปแล้ว ใจยังคงตื่นตระหนกมหันต์
“เจ้ารีบลงมือจัดวางเสีย ที่เฉินเต้าหยวนไอ้เผด็จการนั่นคอยสร้างความเคลื่อนไหวไปเรื่อยๆ ก็เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้พิทักษ์เกาะ ให้เจ้าจัดวางได้สะดวก”
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
“ครับท่าน”
เย่อวิ๋นเฟยย่อมเข้าใจเจตนาของเฉินเต้าหยวนเป็นอย่างดี จึงปรากฏกายขึ้นข้างบ่อแห้งทันที เริ่มการจัดวางอีกครั้ง
ตลอดกระบวนการนี้ ญาณรู้สึกอันแข็งแกร่งนับไม่ถ้วนกวาดมองมาเป็นระยะ ทุกคราเช่นนั้นเย่อวิ๋นเฟยจะรวบรวมกลิ่นอายของตนทันที ให้หินฮวงจมดินหลบซ่อน ตั้งแต่ต้นจนจบเย่อวิ๋นเฟยก็ไม่เคยถูกค้นพบ
เย่อวิ๋นเฟยขณะวางสิ่งของทั้งปวงที่เฉินเต้าหยวนมอบให้รอบบ่ออิน ก็ร่ายวิชาดูปฐพีจัดวางค่ายกลปฐพีนานาชนิด ล้วนเป็นสิ่งที่เฉินเต้าหยวนถ่ายทอดไว้ก่อนหน้า