"เรื่องนั้นย่อมเป็นเช่นนั้น
เจ้าอย่าได้ดูถูกหวงสือก้อนนี้เป็นอันขาด มันคือสมบัติล้ำค่าที่ข้าเก็บสะสมไว้หลายปี
ที่ข้าเดินทางไปมาได้อย่างอิสระในสุสานใหญ่ใต้ภูเขาชื่อดังทั้งหลาย ส่วนใหญ่ก็พึ่งมันนี่แหละ"
ชายชราพยักหน้ากล่าว
"ก้อนหินนี้ดูเหมือนหินธรรมดาก้อนหนึ่ง มันจะเก่งกล้าอย่างที่เฒ่าคนนั้นว่าจริงหรือ?
ไม่ใช่ว่าเฒ่านั่นหลอกเจ้าใช่ไหม?
พอถึงเวลาถ้าก้อนหินนี้ซ่อนร่างเจ้าไม่ได้ เหล่าผู้แข็งแกร่งบนเกาะนี้ที่เห็นว่าเจ้าอยากขุดสุสานพวกเขา คงจะลุกจากโลงศพพร้อมหน้า แล้วฉีกเจ้าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย"
หนอนไหมมังกรเขาทองมองก้อนหินสีเหลืองในมือเย่อวิ๋นเฟย จึงพูดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
"อย่าพูดเพ้อเจ้อ เขาได้ยินเสียงสื่อจิตของพวกเราอยู่"
ผู้อาวุโสฮุ่นรีบเตือนขึ้น
"วางใจเถิดหนูน้อย ข้าจะไม่หลอกเจ้า
ถ้าเป็นปกติ สมบัติเช่นนี้ข้าย่อมไม่ยอมให้คนนอกแตะต้อง แต่บัดนี้สถานการณ์พิเศษ จำเป็นต้องอาศัยความร่วมมือของพวกเราสองคน ข้าจึงยืมให้เจ้าใช้ชั่วคราว ใช้แล้วต้องคืน
เอาล่ะ อย่าเสียเวลา เริ่มลงมือเสียเถอะ"
ชายชรากล่าว
"เฉินเต้าหยวน ข้ารู้ว่าเจ้าแน่นอนยังอยู่บนเกาะนี้ ต้องซ่อนตัวอยู่ที่แห่งหนึ่งแห่งใด กำลังคิดแผนชั่วอะไรสักอย่าง
ข้าเตือนเจ้า อย่าคิดจะมีเรื่องกับเกาะฝังเทพ ไม่เช่นนั้นอย่าโทษข้าที่ไม่เกรงใจ"
ขณะนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้น ก้องกัมปนาทไปทั่วเกาะ ทุกแห่งหนบนเกาะได้ยินชัดเจน
"ท่านผู้อาวุโส คนนั้นคือผู้พิทักษ์เกาะหรือ?"
เย่อวิ๋นเฟยรับรู้คลื่นเสียงที่กำลังก้องไปทั่วเกาะ ในใจแอบตกตะลึง เพราะในคลื่นเสียงนั้นแฝงแรงกดดันอันน่าสยองยิ่ง
เพียงเสียงเดียวก็ทำให้เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกแรงกดดันมหาศาล พอนึกได้ว่าเจ้าของเสียงนี้ทรงพลังสักเพียงใด
"ใช่ ผู้นั้นคือผู้พิทักษ์เกาะ
พูดจายืดยาวน่ารำคาญชะมัด ไม่ต้องสนใจมันเลย"
ชายชราที่ถูกเรียกว่าเฉินเต้าหยวนตอบ
"เอาล่ะ เจ้ารีบใช้มนต์ซ่อนกายแห่งหินรวมร่างเข้ากับหวงสือนี้เสีย แล้วเริ่มลงมือ"
เฉินเต้าหยวนกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างจำใจ