หลังจากลำเลียงสมาชิกชนเผ่าเทียนจินทั้งหมดเข้าไปในหอเงามายาแล้ว เย่อวิ๋นเฟยก็พลันวายุร่างกายหายวับไป ปราดเข้าหาต้นไม้โบราณต้นหนึ่งใกล้ ๆ เก็บผลเซียนมนุษย์บนต้นอย่างรวดเร็ว
อันที่จริง ผลเซียนมนุษย์ในป่าลึกแห่งนี้ถูกเก็บไปแล้วเกินครึ่ง เหลืออยู่ไม่มากนัก
เพราะในเวลานี้ สิ่งมีชีวิตจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ทะลวงพันธนาการของค่ายกลออกมาแล้ว เข้าร่วมขบวนเก็บผลเซียนมนุษย์
เวลานี้ ยังมีต้นไม้อีกสามสี่ต้นที่มีผลเซียนมนุษย์งอกอยู่
“เจ้าหนู เจ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในโลกหลักของพวกเรา กล้าดียังไงมาแย่งผลเซียนมนุษย์กับพวกเรา ไปตายซะเถอะ!”
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งขึ้นไปบนต้นไม้โบราณต้นหนึ่ง กำลังจะเก็บผลเซียนมนุษย์ จู่ ๆ ก็มีเสียงตะคอกเย็นชาดังมาจากด้านหลัง
ครืน ๆ ๆ …
แล้วก็มีเสียงพลังงานอันบ้าคลั่งคำรามดังมา กำปั้นหนึ่งค่อย ๆ ขยายใหญ่ พุ่งกระหน่ำใส่เย่อวิ๋นเฟย
บนกำปั้นนั้นมีภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลอยเด่นอยู่ หนักอึ้งสุดประมาณ ราวกับจะกดทับห้วงนภาบนสุดให้แตกสลาย
คนที่ชกออกมาคือชายหนุ่มรูปร่างกำยำ
ปัง!
เย่อวิ๋นเฟยชกกำปั้นกลับไป ชนกับกำปั้นนั้นอย่างรุนแรง
ครืน ๆ ๆ …
กำปั้นสองข้างปะทะกันอย่างดุเดือด กลับเสมอกัน
“ไม่เลว! กล้าชกสู้กับข้าได้!”
เย่อวิ๋นเฟยรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
ต้องรู้ว่า ด้วยกำลังของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ หนึ่งกำปั้นเอาชนะจักรพรรดิสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ไร้ที่ติได้ แต่ชายหนุ่มรูปร่างกำยำคนนี้กลับชกสู้กับเขาได้หนึ่งหมัด แสดงว่าพลังการต่อสู้ของอีกฝ่ายน่าตกใจไม่น้อย
เย่อวิ๋นเฟยสะบัดแขนเสื้อ เก็บผลเซียนมนุษย์เจ็ดผลบนต้นไม้โบราณต้นนี้ลงมา