บนลาดเขานี้ดูมัวหมองเป็นสีเทา มีหมอกควันลอยคลุ้ง มองไม่เห็นแม้แต่ต้นไม้ต้นเดียว หรือแม้แต่มดแมลงสักตัว ดูราวกับว่าสรรพชีวิตทั้งปวงได้สิ้นสูญไปแล้ว
นอกจากไร้ซึ่งสรรพชีวิตแล้ว ลาดเขาทั้งลูกกลับเงียบสงัดไร้เสียง ราวกับว่าความเงียบนั้นได้ซ่อนภัยอันตรายบางอย่างที่ไม่อาจหยั่งรู้ไว้ ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นกระวนกระวาย
“มีซากศพ!
และยังมีซากศพอีกมากมาย!”
ในเวลานี้หมอกควันค่อย ๆ จางหาย เย่อวิ๋นเฟยเห็นว่าบนลาดเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลเบื้องหน้ากลับปกคลุมไปด้วยกระดูกขาวโพลนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด มีทั้งที่กระจัดกระจายและเป็นโครงร่างซากศพทั้งชุด ส่งกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของปราณศพที่ทำให้หายใจแทบไม่ออก
คำราม...
คล้าย ๆ กับว่าเย่อวิ๋นเฟยได้ยินเสียงคำรามของสรรพชีวิตบางอย่างบนลาดเขานั้น
วูบ!
ยังมีเงาดำบิดเบี้ยวบิดเบี้ยวบางอย่างที่ปรากฏวาบหายวับไปในพริบตา
“ดินแดนต้องสาปเซียนตก กลับแฝงไปด้วยอันตรายถึงเพียงนี้จริง ๆ”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยชื่นชมพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
ด้วยความเป็นปฐพีจารย์ เมื่อได้เห็นดินแดนต้องสาปเซียนตกซึ่งเป็นดินแดนอัปมงคลยิ่งใหญ่ในตำนานเช่นนี้ เย่อวิ๋นเฟยหาได้หวาดกลัวไม่ กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาบ้าง
ที่เรียกว่ายิ่งได้พบสิ่งที่หมายปอง ก็ยิ่งกระหายใคร่รู้
“เข้าไปดูกันเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยตัดสินใจอันกล้าหาญในทันใด ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังลาดเขาประหลาดนั้น
“คุณชายเย่ โปรดระวัง!
แนวเทือกเขาลูกนั้นดูมีพิรุธน่าขนลุก!”
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเทียนจินตกใจจนหน้าซีด รีบเอ่ยเตือนทันที
“วางใจได้ ข้ารู้ดีว่าควรทำเช่นไร”
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยตอบ
ครืน ๆ...
มังกรธรณีตัวแล้วตัวเล่าพุ่งทะยานออกจากหอเงามายา ประสานกันเป็นค่ายกลปฐพีขนาดใหญ่ คุ้มกันเย่อวิ๋นเฟยไว้โดยรอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีปฐพีปราณจำนวนมหาศาลผุดพรั่งขึ้นมาจากพื้นดินอย่างไม่ขาดสาย ห้อมล้อมรอบกายของเย่อวิ๋นเฟย