“ท่านผู้อาวุโส ข้าขอเป็นฝ่ายลงมือก่อนเถิด”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าว
เมื่อไม่นานมานี้ เย่อวิ๋นเฟยได้บำเพ็ญมหาวิชาหลอมร่างหมื่นวิญญาณจนถึงขั้นที่ 3 แถมยังมีของวิเศษระดับเทพฮุ่นตุ้นหลายชิ้น อีกทั้งพลังงานวิญญาณของเขาก็ไต่ถึงระดับเทพฮุ่นตุ้นมานานแล้ว ดังนั้นเย่อวิ๋นเฟยบัดนี้จึงมีพลังพอที่จะรับมือกับเทพฮุ่นตุ้นได้
ชายชราทั้งสองตรงหน้าเป็นเพียงเทพฮุ่นตุ้นขั้นต้น เย่อวิ๋นเฟยจึงตั้งใจหยิบพวกเขามาฝึกมือ
“ดีแล้ว ท่านชายเย่ เชิญเจ้าลงมือก่อนเถิด”
เฒ่าผู้พิทักษ์แผ่นดินเข้าใจความคิดของเย่อวิ๋นเฟย จึงพยักหน้า
เย่อวิ๋นเฟยก้าวย่างออกไปหนึ่งก้าว จารึกดาบมารดำพุ่งทะยานออกมาจากภายในกาย กลายเป็นดาบยาวสีดำลงมาประจำในหว่างมือ
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ร่างของเย่อวิ๋นเฟยเบ่งบานรัศมีดาบม้วนไปเป็นระลอก
“นั่นคือจารึกดาบมารดำของแดนดาบเรา ดวงมันร่วงมาอยู่ในหว่างมือเจ้าจริง ๆ!”
เทพฮุ่นตุ้นทั้งสองแห่งแดนดาบจ้องมองดาบยาวสีดำนั้น ทั้งตกตะลึงทั้งโกรธกรีดกราย
จารึกดาบมารดำชิ้นนี้มีชื่อเสียงโด่งดังในแดนดาบ กล่าวกันว่าเป็นของวิเศษที่บรรพบุรุษดาบมารยุคโบราณสืบทอดไว้ ในจิตใจของผู้บำเพ็ญดาบนับหมื่นนับล้าน มันคือสิ่งที่มีเกียรติสูงส่ง
“ถ้าพวกเรายึดจารึกดาบมารดำกลับมาได้ พลังรบของพวกเราย่อมสูงขึ้นอย่างมหาศาล และเมื่อนำกลับไปก็ยังถือเป็นคุณูปการครั้งใหญ่”
เทพฮุ่นตุ้นหนึ่งในสองส่งเสียงสื่อจิตบอกอีกฝ่าย
“บัดนี้สัตว์น้อยเช่นเย่อวิ๋นเฟยตั้งใจจะลงมือกับพวกเราก่อน พวกเราทั้งสองประสานกำลังโจมตีพร้อมกัน ด้วยความเร็วดั่งสายฟ้าแลบ คว้าตัวเด็กนี่มาควบคุมไว้ แล้วยึดจารึกดาบมารดำกลับคืน”
ชายชราอีกคนตอบกลับ
จากนั้นชายชราทั้งสองก็ล็อกเป้าหมายไว้ที่เย่อวิ๋นเฟย
เสียงระเบิดดังสนั่น เย่อวิ๋นเฟยสองมือจับดาบพุ่งทะยานไปข้างหน้า ดาบยาวสีดำฟันออกไป กลายเป็นมังกรดำยักษ์นับสิบนับร้อย แหงนคอแผ่เล็บ คล้ายมีชีวิตจริง
ทันใดนั้นอากาศเบื้องหน้ากว้างใหญ่ทั้งผืนจมดิ่งลงใต้รัศมีดาบดำที่ม้วนไปไม่สิ้นสุด
“ระวังเถิด วิชาดาบของสัตว์น้อยตัวนี้ช่างเฉียบขาดนัก”
ชายชราทั้งสองสัมผัสได้ถึงวิชาดาบที่เย่อวิ๋นเฟยแสดงออก สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คนหนึ่งส่งเสียงสื่อจิตบอกอีกคน