“องค์หญิง เสี่ยวฟาง ในที่สุดพวกเจ้าก็กลับมา!”
ไม่นานนัก ชนเผ่ายาสวรรค์จำนวนมากก็แห่กันมาเมื่อได้ข่าว ล้อมองค์หญิงยาสวรรค์และเสี่ยวฟางไว้ตรงกลาง ผลัดกันเข้าไปสวมกอดองค์หญิงและร่ำไห้ด้วยความดีใจ บรรยากาศคึกคักยิ่งนัก
“นี่ล้วนเป็นยาสวรรค์!”
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ด้านข้าง สายตาเร่าร้อนขึ้นมาบ้าง
ในนั้นมียาสวรรค์อายุมากบางต้น ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนชวนเมามาย
คุณค่าทางยาของยาสวรรค์เหล่านี้มิอาจประเมินได้!
“หากจับยาสวรรค์เหล่านี้มาได้ทั้งหมด ข้าคงได้หลอมโอสถชั้นยอดสักหม้อแน่!”
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ
เพียงแต่ว่า ยาสวรรค์ตรงหน้าล้วนมีความคิดและอารมณ์เช่นมนุษย์ กิริยาท่าทางก็ไม่ต่างจากมนุษย์ เย่อวิ๋นเฟยจะใจแข็งลงมือได้อย่างไร
อีกทั้ง ที่นี่คือถิ่นของชนเผ่ายาสวรรค์ เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าตนอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของชนเผ่านี้
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงเพียงคิดในใจเท่านั้น ไม่อาจลงมือจริง
ชนเผ่ายาสวรรค์เป็นสมุนไพรพิเศษชนิดหนึ่ง ยิ่งกาลเวลาเติบใหญ่ยาวนาน มูลค่าก็ยิ่งสูงขึ้น
“ชายหนุ่ม ขอบคุณเจ้ายิ่งนัก!
นับแต่นี้ไป เจ้าคือผู้มีพระคุณอันใหญ่หลวงของข้า!
นี่คือค่าตอบแทนแก่เจ้า เชิญรับไว้!”
บรรพชนยาสวรรค์เข้ามาตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย เอ่ยด้วยความซาบซึ้ง
ฟิ้ว ฟิ้ว...
เขาโบกแขนเสื้อ แหวนมิติร้อยกว่าวงและขวดหยกห้าใบก็ลอยออกมา หยุดตรงหน้าเย่อวิ๋นเฟย
นี่คือสิ่งตอบแทนที่เขาเคยสัญญากับเย่อวิ๋นเฟย
“ไม่ต้องเกรงใจ”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวเรียบๆ
“องค์หญิง อย่าได้เมินเฉยท่านชายผู้นั้น เขาเป็นผู้ช่วยชีวิตเจ้านะ”
เวลานี้ เสี่ยวฟางพลันกระซิบข้างหูองค์หญิงยาสวรรค์
“ใช่แล้ว
เสี่ยวฟาง เร็วเข้า มากับข้าไปขอบคุณท่านชายผู้นั้น!”
องค์หญิงยาสวรรค์รีบเอ่ย
“องค์หญิง เจ้าคิดว่าท่านชายผู้นี้เป็นอย่างไร?
ต้องใจเจ้าหรือไม่?
ข้าว่าท่านชายผู้นี้ไม่เลวเลยนะ ฝีมือด้านค่ายกลของเขาสูงกว่าท่านปู่ของหลานเทียนลั่วเสียอีก ชายหนุ่มเช่นนี้จะหาได้จากที่ใด
มิสู้ ให้บรรพชนออกหน้า ช่วยเป็นสื่อให้ แต่งเจ้ากับท่านชายผู้นี้ดีไหม”
เสี่ยวฟางกระซิบ
“เสี่ยวฟาง เจ้าพูดเหลวไหลอะไร!
ใครบอกว่าข้าจะแต่ง!”
องค์หญิงยาสวรรค์โกรธจนกระทืบเท้า
“โอ๊?