ถ้าจะเทียบความเร็วขากลับกับตอนขึ้นเขา เย่อวิ๋นเฟยลงเขาเร็วเกินคำบรรยาย เพียงชั่ววูบเดียว เขาก็มาถึงเชิงเขาแล้ว
"นายท่าน ครั้งก่อนเราเก็บยาเซียนศักดิ์สิทธิ์สายหลอมกายไว้มากมาย ต่อไปท่านหลอมเม็ดเทพสายหลอมกายออกมาสักชุดด้วยเถิด ข้าจะได้บำรุงร่างกายของตัวเองให้แกร่งกล้าขึ้นอีก"
หูเมี่ยวกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
"พวกเจ้าสัตว์โบราณที่หลงเหลือมา แท้จริงไม่จำเป็นต้องกวนยาเซียนเป็นเม็ดเทพเลย กลืนกินดิบ ๆ ก็ซึมซับแก่นสารของยาศักดิ์สิทธิ์ได้เช่นกัน"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"ว่าก็ว่าอย่างนั้น แต่การกวนยาเซียนเป็นเม็ดเทพจะปลดปล่อยฤทธิ์ได้เต็มที่สุด หาแต่ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเม็ดเทพแบบใดจะเหมาะกับร่างกายของเผ่าพันธุ์พวกเรา"
หูเมี่ยวกล่าว
ณ ขณะนั้นเอง
ฮึ่ม...ฮือ...ฮือ...
สัตว์ทั้ง 11 ตัวจากริมฟากไกลพร้อมใจพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กวาดมหาเมฆอันรื่นรมย์มาด้วย ชั่วเดียวก็มาปรากฏเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย
"นายท่านระวังตัวด้วย พวกนั้นมาอีกแล้ว
นายท่าน พลังร่างกายของท่านเจ้าเข้มแข็งขึ้นมากแล้ว ซัดพวกมันให้เข็ดหลาบไปเลย"
เห็นสัตว์ทั้ง 11 ตัวพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หูเมี่ยวรีบเตือนเย่อวิ๋นเฟยทันที
แต่สิ่งที่ทำให้เย่อวิ๋นเฟยประหลาดใจคือ แววตาที่สัตว์ทั้ง 11 ตัวมองมายิ่งอ่อนโยนขึ้นมากมาย แม้แต่หนูตัวที่เคยแสยงเขี้ยวใส่เขามาตลอด ยามนี้ก็ดูไร้เจตนาปองร้ายเสียแล้ว
เย่อวิ๋นเฟยจ้องมองสัตว์ทั้ง 11 ตัวเงียบงัน มิได้เอ่ยประโยคใด
ก่อนหน้านี้เย่อวิ๋นเฟยเคยปะทะกับสัตว์ทั้ง 11 ตัวอย่างถึงที่สุด จึงพอรู้จักฝีมือของพวกมันดี
พลังร่างกายของสัตว์ทั้ง 11 ตัวแม้จะอ่อนกว่าเขาเล็กน้อย แต่คุณภาพของร่างกายกลับไม่ด้อยไปกว่า ตัวหนาทนทาน ฟาดเตะเท่าไรก็ไม่เป็นไร
"หนุ่มน้อย ขอแนะนำตัวใหม่อีกครา"
เห็นเย่อวิ๋นเฟยเงียบไป แพะตัวหนึ่งก้าวออกมาหนึ่งก้าว เป็นฝ่ายเปิดปากพูดเอง