เมื่อเวลาค่อยๆ ผันผ่านไป เย่อวิ๋นเฟยได้หลอมรับพลังงานจากผลึกพลังงาน เม็ดเทพ และยาวิเศษเทพมากขึ้นเรื่อยๆ
ในเวลาเดียวกัน คัมภีร์วิทยายุทธ์ที่คัดสรรไว้บางส่วน ก็ถูกบำเพ็ญเพียรขึ้นจนถึงขั้นเริ่มต้น
ฝ่าเป่าที่คัดเลือกไว้ เย่อวิ๋นเฟยก็หลอมรับเข้ากายจนหมดสิ้น
“ดูท่าทางเด็กนั่นคงได้รับการยอมรับจากท่านผู้มีพระคุณแล้ว และได้รับการรับเป็นศิษย์โดยสมบูรณ์”
ขณะนี้ ณ จุดหนึ่งใกล้กับยอดเขา สัตว์ร้ายทั้งสิบเอ็ดตัวเดิมกำลังจ้องมองเย่อวิ๋นเฟยที่อยู่กลางลานกว้างบนยอดเขา
ประสบการณ์และการกระทำทั้งปวงของเย่อวิ๋นเฟยบนลานกว้างเมื่อครั้งก่อน ตกอยู่ในสายตาของสัตว์ร้ายทั้งสิบเอ็ดตัวนี้ทั้งหมด
“ไม่ผิด ท่านผู้มีพระคุณทรงรับเขาเป็นศิษย์จริงๆ ฉะนั้นตั้งแต่บัดนี้ เขาคือคนของพวกเรา ห้ามลงมือกับเขาตามอำเภอใจอีกต่อไป
ท่านผู้มีพระคุณมีพระคุณต่อพวกเรามหาศาลดั่งภูเขา ผู้สืบทอดที่ท่านผู้มีพระคุณทรงเลือกสรร พวกเราจะไปทำให้เขายุ่งยากไม่ได้อย่างเด็ดขาด”
แพะตัวนั้นกล่าวอย่างจริงจัง ขณะพูดยังหันไปมองหนูตัวหนึ่งด้วย
“มองข้าทำไม?
ถึงแม้ก่อนหน้านี้ข้าจะถูกมันตบตีจนเจ็บตัวก็จริง แต่เมื่อท่านผู้มีพระคุณทรงเลือกสรรมันแล้ว ความแค้นเก่าก็ลบล้างกันไป ข้าจะไม่ลงมือกับมันอีก อีกอย่างข้าก็สู้มันไม่ไหวอยู่แล้ว”
หนูตัวนั้นรีบเปิดปากตอบทันที
“รู้อย่างนี้ก็ดีแล้ว ตั้งแต่บัดนี้ต้องถือว่าเขาเป็นคนของพวกเรา เพราะบัดนี้เขาคือผู้สืบทอดของท่านผู้มีพระคุณ ย่อมเป็นคนของเรา”
เสือตัวนั้นก็เอ่ยขึ้น
ขณะนี้ ณ ลานกว้างบนยอดเขา เย่อวิ๋นเฟยยังคงหลอมรับพลังงานจากผลึกพลังงานและยาวิเศษเทพเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับใคร่ครวญบำเพ็ญมรดกวิชาของเทพมารพลังมหาศาล
ไม่อาจทราบได้ว่าผ่านไปกี่เวลา เย่อวิ๋นเฟยจึงยุติการบำเพ็ญครั้งนี้