ตลอดเวลาต่อมา เย่อวิ๋นเฟยได้เข้าสู่ภาวะบำเพ็ญเพียรด้วยความตั้งใจแน่วแน่โดยสมบูรณ์ แถมขณะบำเพ็ญเพียร เย่อวิ๋นเฟยยังมีร่างแยกกว่าสิบร่างอยู่ในหอเงามายา ปรุงเม็ดเทพนานาชนิดเพื่อเขาโดยไม่พักแม้แต่ครู่เดียว
เม็ดเทพเหล่านั้นถูกเย่อวิ๋นเฟยหลอมดูดซับไม่ขาดสาย กลายเป็นพลังงานภายในร่าง
ไม่อาจรู้ได้ว่าผ่านไปนานเท่าใด
ครืน ๆ ๆ……
ทันใดนั้น บนฟ้าเหนือศีรษะของเย่อวิ๋นเฟยก็เกิดเมฆทัณฑ์สวรรค์สีดำมืดมิด สายฟ้าสายใหญ่หลายสายเริ่มเคลื่อนไหวว่องไวอยู่ท่ามกลางชั้นเมฆ แผ่กลิ่นอายพิฆาตโลก
"สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สายฟ้าของข้ามาถึงเสียที!"
เย่อวิ๋นเฟยเงยหน้ามองเมฆทัณฑ์สวรรค์มหึมาบนฟ้า กล่าวเบา ๆ
แล้วร่างเย่อวิ๋นเฟยก็กระพริบวาบ ก้าวขึ้นกลางอากาศ ยืนอยู่บนท้องฟ้าสูง
ครืน ๆ ๆ……
ไม่นานนัก น้ำตกสายฟ้าหนาแน่นตกลงจากฟ้า ฉับพลันท่วมท้นพื้นที่ที่เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่จนมิด สายฟ้านับไม่ถ้วนฟาดลงบนร่างของเย่อวิ๋นเฟยอย่างต่อเนื่องน่าขนลุก
เย่อวิ๋นเฟยไม่หลบหลีก ไม่โต้ตอบ แต่ยืนอยู่ที่นั่น ยอมให้สายฟ้าสายใหญ่เหมือนฝนลูกใหญ่ฟาดลงบนร่างตนอย่างไม่ขาดสาย
สัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งทั่วร่างพันด้วยระลอกแสงสายฟ้าอันงดงามยืนอยู่เคียงข้างเย่อวิ๋นเฟย คอยกลืนกินสายฟ้าใหญ่ที่ตกลงจากฟ้าอย่างต่อเนื่อง นั่นก็คือเหลยเจ๋อ
แม้เย่อวิ๋นเฟยจะไม่ได้ใช้วงล้อตราเผ่าเก้าวังในการต่อสู้มาช้านาน แต่วิชานี้ก็ยังคงพัฒนาขึ้นต่อเนื่อง ความแข็งแกร่งของสัตว์เทพเก้าหัว ตอนนี้ล้วนเทียบเท่าระดับเทพฮุ่นตุ้น
"สายฟ้าทัณฑ์สวรรค์สายฟ้าในโลกนี้ทรงพลังน่าสยองยิ่งกว่าภายนอกมาก"
เย่อวิ๋นเฟยรับรู้ถึงสายฟ้าสายใหญ่ที่ฟาดลงมาทีละสาย กล่าวออกมา
"จริง ๆ สายฟ้าในโลกนี้ทรงพลังน่าสยองยิ่งนัก
แม้ข้าจะหลบอยู่ในหอเงามายา ก็ยังรู้สึกใจสั่นขวัญหาย"
หูเมี่ยวกล่าว
"ฮวงเฒ่า ท่านยังกลัวสายฟ้าอยู่หรือไม่?"
หูเมี่ยวเกิดความสงสัยขึ้นมาทันที จึงถามขึ้น
เมื่อก่อนฮวังฉางเป็นนักบำเพ็ญปีศาจ ค่อนข้างกลัวสายฟ้า แต่ตอนนี้ได้กลายเป็นเจี้ยนไปแล้ว ฐานะต่างกัน หูเมี่ยวจึงสงสัยในคำถามข้อนี้
"ตอนนี้ความต้านทานสายฟ้าของข้าแข็งแกร่งขึ้นมากกว่าเดิม สายฟ้าคงไม่ใช่ดาวร้ายของข้าอีกต่อไป