เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่กลางน้ำตกสายฟ้าที่พุ่งทะลุม่านฟ้า หยาดเพลิงเทวพิโรธที่ไหลบ่าลงมาไม่ขาดสายกระแทกโหมกระชนเข้าร่างโดยตลอด แต่เย่อวิ๋นเฟยกลับดั่งไม่รู้สึกอะไรเลย
ผ่านการผ่านภัยจากสวรรค์มาแล้วหนึ่งรอบ เย่อวิ๋นเฟยฝ่าฟันขึ้นสำเร็จ ก้าวสู่การเป็นเทพฮุ่นตุ้น
เมื่อเพลิงเทวพิโรธเบื้องบนศีรษะค่อยๆ เบาบางลง และเมฆทัณฑ์สวรรค์สีดำมืดเริ่มค่อยๆ สลายจางหาย เย่อวิ๋นเฟยก็ยืนอยู่กลางแดนสวรรค์สูงสุด สัมผัสถึงพลังเทพอันไร้ขอบเขตภายในร่าง รู้สึกได้ว่าระดับชีวิตของตนทั้งหมดได้ยกระดับขึ้นไปอีกขั้น
"ที่แท้นี่คือความรู้สึกแห่งขั้นเทพฮุ่นตุ้นสินะ"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยขึ้นเบาๆ
จะว่าไป การฝ่าฟันขึ้นเป็นเทพฮุ่นตุ้น ทำให้ระดับชีวิตยกระดับขึ้นจริงๆ หนึ่งขั้น
"ฮ่าฮ่าฮ่า...
ท่านชายเย่ เจ้ารู้สึกอย่างไรกับพลังเทพขณะนี้ เมื่อเทียบกับเหล่าเทพฮุ่นตุ้นทั้งแปดในห้วงมืดนั้น?"
คังว่านและชายชราอีกห้าคนเคลื่อนร่างเข้าสู่สมรภูมินี้อย่างฉับพลัน มายืนเบื้องหน้าเย่อวิ๋นเฟย สัมผัสรอยลมพลังที่เย่อวิ๋นเฟยแผ่ออกมาแล้วเอ่ยถามขึ้น
"พลังเทพของข้าตอนนี้เหยียบย่ำเหล่าเทพฮุ่นตุ้นขั้นสมบูรณ์ในห้วงมืดทั้งแปดได้อย่างสบาย
ข้าคิดว่า นี่คงเป็นเทพฮุ่นตุ้นที่แท้จริงแห่งมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างโบราณกระมัง?"
เย่อวิ๋นเฟยสัมผัสความแข็งแกร่งของพลังเทพในร่างไปพลาง เอ่ยตอบไปพลาง
"ไม่ผิด นี่คือความแข็งแกร่งของพลังเทพของเหล่าเทพฮุ่นตุ้นที่แท้จริงแห่งมหาสมุทรห้วงจินต์ว่างโบราณ มีเพียงในสภาพแวดล้อมอย่างห้วงนิรวรณไร้สีเท่านั้น เจ้าจึงจะบำเพ็ญตนขึ้นเป็นเทพฮุ่นตุ้นที่แท้จริงเช่นเดียวกับเหล่าเทพฮุ่นตุ้นโบราณได้
หากอยู่ในห้วงมืดที่หนึ่งถึงที่แปด พลังงานไม่สูงศักดิ์พอ กฎแห่งมหาวิถีไม่สมบูรณ์พอ ย่อมไม่อาจทำให้เจ้าไปถึงพลังเทพเช่นบัดนี้ได้"
ถงฮ่าวพยักหน้าเอ่ย
"ยิ่งไปกว่านั้น สมรภูมิโบราณแห่งนี้ คือสมรภูมิที่สามพันโลกใหญ่เล็กโบราณทิ้งไว้ในยุคที่รุ่งเรืองถึงจุดสูงสุด แม้ปัจจุบันจะรกร้างไปแล้ว แต่พลังงานและกฎแห่งมหาวิถีที่นี่ยังคงเช่นเดิมในยุคนั้น
ดังนั้นการที่เจ้าบำเพ็ญที่นี่ ผลย่อมดีกว่าการไปบำเพ็ญในห้วงมิติธรรมดา ๆ ในห้วงที่เก้าเสียอีก"
คังว่านเอ่ยขึ้น