ฐานะและตำแหน่งของพ่อมดชราผู้นี้ในกองบัญชาการรองจากเจ้าเรือนจำเท่านั้น เหล่าสมาชิกของกองทัพฝ่ายผู้พิทักษ์เมื่อเห็นพ่อมดชราลงมือคุมการล่าถอยด้วยตนเอง ก็ไม่ลังเล ต่างเร่งความเร็วไหลบ่าเข้าสู่โลกนั้นราวกับกระแสน้ำ แล้วอาศัยช่องทางส่งผ่านระยะไกลภายในเพื่อส่งตัวออกไป
“บัดนี้จะคิดหนี ไม่มีทางง่าย ๆ อย่างนั้น!”
เย่อวิ๋นเฟยพุ่งขึ้นกลางอากาศ ร่างหายวับ ด้วยความเร็วเหนือความคาดหมายพุ่งตรงไปยังตำแหน่งประตูเข้า-ออกโลกนั้น
ฮึ่ม! พ่อมดชราชี้มือออกไปหนึ่งครั้ง เกราะเต่าชิ้นหนึ่งลอยขึ้นกลางอากาศขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ชั่วขณะก็บังคลุมม่านห้วงอวกาศกว้างใหญ่ เงาร่างเต่าศักดิ์สิทธิ์โบราณครั้งแล้วครั้งเล่าค่อย ๆ ไต่ออกมาจากเกราะเต่านั้น พุ่งเข้าสังหารเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยมือขวากำกระบี่ มือซ้ายฟันหมัด แผดเผาวิชามวยเท้าพุ่งตรงเข้าไป
“โปรยถั่วเป็นทหาร!”
พ่อมดชราเอ่ยขึ้นเบา ๆ อย่างกะทันหัน
แล้วมือของเขาก็ปรากฏเมล็ดถั่วดำหนึ่งกำมือ สะบัดโปรยออกไป
กลิ่นอายที่แผ่ออกจากเมล็ดถั่วดำเหล่านั้นแสนพิลึก ยากนักที่จะบอกได้ว่างอกมาจากพืชชนิดใด
ฮึ่มฮึ่ม...
เมื่อเมล็ดถั่วดำถูกโปรยออกไปก็แปลงร่างเป็นชายร่างสูงใหญ่สีดำครั้งแล้วครั้งเล่า ชายร่างดำเหล่านี้ถืออาวุธธรรมดาและฝ่าเป่าหลากหลายชนิดต่างกัน พุ่งเข้าสังหารเย่อวิ๋นเฟย
ระหว่างที่พุ่งเข้าสู้ ร่างกายของชายร่างดำเหล่านี้จะก่อกำเนิดแรงดูดอันทรงพลัง ดูดซับพลังงานและกฎเกณฑ์จากม่านอวกาศรอบข้างอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังของพวกมันทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ
“นี่คือเมล็ดถั่วศักดิ์สิทธิ์ชนิดหนึ่งในตำนานโบราณ กล่าวกันว่าชาวสำนักพยากรณ์โบราณจะปลูกฝังเมล็ดถั่วศักดิ์สิทธิ์ชนิดหายากนี้โดยเฉพาะ เมื่อหลอมรวมแล้ว ยามออกรบก็เพียงโปรยออกไป มันจะแปลงร่างเป็นนักรบเกราะดำที่ใช้ต่อสู้ได้คนแล้วคนเล่า
เจ้าดูสิ ทั้งตัวของพวกมันสวมเกราะดำหนาหนัก กล่าวกันว่าชั้นเกราะดำนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่มหาเทพยังไม่จำเป็นต้องทำลายได้
เมล็ดถั่วดำเหล่านี้คงเป็นไพ่ตายสุดท้ายที่คนผู้นี้เก็บงำไว้
แต่ไม่รู้ว่าครั้งก่อนทำไมเขาถึงไม่นำมาใช้”