"ข้าก็ควรไปได้แล้ว"
เหล่าภิกษุจากไปแล้ว เขายืนอยู่ในลานบ้าน คิดในใจ
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งใจจะใช้วิชาแทรกดินหลบหนีไป
"ท่านซู โปรดรอครู่หนึ่ง คุณหนูของข้าอยากพบท่าน"
แต่ทว่า เมื่อเย่อวิ๋นเฟยเตรียมจะมุดลงใต้ดิน ก็มีผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินเข้ามา
ผู้นั้นก็คือผู้อาวุโสฟาง ที่เย่อวิ๋นเฟยเคยพบเห็นที่สนามพนันหินของหอการค้าซื่อฟางครั้งก่อน
ผู้อาวุโสฟางผู้นี้สำรวมพลังไว้ภายใน ดูเรียบง่ายจนไม่อาจคาดเดาระดับฝีมือได้ แต่เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่าเขาต้องเป็นหนึ่งในยอดฝีมือชั้นสูงสุดของหอการค้าซื่อฟาง!
"ก็ได้"
เย่อวิ๋นเฟยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เดินตามผู้อาวุโสฟางไปยังหอการค้าซื่อฟาง
ไม่นาน ก็มาถึงคฤหาสน์หรูหราหลังใหญ่ทางตะวันออกของเมืองหลานไถ
"ท่านซู ท่านต้องระวังตัวให้มาก
ในการประชุมหลานไถเล็ก ท่านได้สร้างศัตรูไว้มากมาย และเพราะท่านช่วยวัดเทียนหลง ผู้คนจากแดนศพดูเหมือนจะจับตาท่านอยู่เช่นกัน"
ลวี่ตานตานรออยู่ในคฤหาสน์ พอเห็นเย่อวิ๋นเฟยก็เอ่ยเตือนทันที
"ขอบใจที่เตือน
ข้าคาดการณ์ไว้แล้ว"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้า
"ท่านซู ช่วงนี้ท่านไปสร้างศัตรูไว้มากเกินไปแล้ว"
ลวี่ตานตานเอ่ยด้วยความทอดถอนใจ
"คุณหนูใหญ่ลวี่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอก ทหารมาก็ใช้ขุนพลรับ น้ำมาก็ใช้ดินกั้น"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเบา ๆ
"กลับเป็นท่านเอง ที่ต้องระวังตัวให้มาก
ภายในหอการค้าซื่อฟาง ไม่ได้สงบราบเรียบอย่างที่เห็นภายนอกหรอกนะ"
เย่อวิ๋นเฟยมองไปที่ลวี่ตานตาน เอ่ยขึ้นอย่างมีความหมาย