"พวกมันมาจากแดนศพ!
เมื่อครู่ทั้งสามเคยมาที่นี่ คิดจะลอบสังหารท่านอาจารย์!"
ปรมาจารย์สวรรค์สายฟ้ากล่าวด้วยความโกรธ
"นำทั้งหมดกลับไป ใช้ธรรมะกล่อมเกลาพวกมัน"
พระเฒ่าทิ้งฝ่ามือ โยนชายชราชุดดำสามคนไปไว้เบื้องหน้าปรมาจารย์จื้อโม่
ชายชราชุดดำทั้งสามถูกผนึกไว้แล้ว ขยับแม้แต่น้อยไม่ได้
"เฒ่าหัวโล้น เจ้าฆ่าเราเถอะ
เราจะไม่กลับไปกับพวกเจ้า ฟังเสียงพวกหัวโล้นเคาะไม้ตีปลาและสวดมนต์ทั้งวัน ชีวิตแบบนั้นทรมานยิ่งกว่าตาย!"
"พวกหัวโล้น ให้เราตายอย่างสบายใจเถอะ!"
ชายชราชุดดำทั้งสามต่างคำรามด้วยความโกรธ
พวกเขารู้ดีว่า เมื่อถูกนำกลับไปวัดเทียนหลงแล้ว จะต้องฟังพระในวัดสวดมนต์ทุกวัน รับการชำระล้างจากคัมภีร์ทุกวัน
พวกที่ฝึกฝนวิถีซากศพ ธรรมะคือศัตรูคู่ปรับของพวกเขาโดยแท้
ให้พวกเขารับการชำระล้างด้วยคัมภีร์ทุกวัน มันทรมานยิ่งกว่าฆ่าพวกเขาเสียอีก!
"หยุดส่งเสียงรบกวน!"
ปรมาจารย์สวรรค์สายฟ้ายัดชายชราชุดดำทั้งสามเข้าไปในของวิเศษมิติหนึ่งโดยตรง
"ท่านซู ขอบคุณท่านมาก
ที่ข้าฟื้นคืนชีพได้ ก็เพราะท่านล้วน ๆ"
สายตาของพระเฒ่าจ้องไปที่เย่อวิ๋นเฟย กล่าวด้วยความซาบซึ้ง
ตั้งแต่ถูกแยกออกมา แม้จะพูดไม่ได้ มองไม่เห็น แต่สิ่งที่เกิดขึ้นภายนอก เขารู้ชัดเจนทั้งหมด
"ท่านอาจารย์ไม่ต้องเกรงใจ
ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจ
ทุกอย่างเป็นเพราะวาสนา"
เย่อวิ๋นเฟยตอบ
"แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ทุกขั้นตอนที่ข้าฟื้นคืนชีพ ล้วนเป็นท่านซูผลักดันด้วยตนเอง นี่ทั้งเป็นวาสนาและเป็นบุญคุณ"