“จะช่วยข้า?
เจ้าหนู ข้าอ้อนวอนเจ้าอยู่นานขนาดนั้น เจ้าไม่เพียงไม่เห็นแก่ใจ ยังแถมเปิดโปงตำแหน่งของข้าอีก ตอนนี้เจ้าตกอยู่ในคับขันแล้ว กลับมาอยากให้ข้าพาเจ้าหนีไปอย่างนั้นหรือ เจ้าคิดสวยเกินไป!”
เสียงในพระราชวังดังขึ้นด้วยความโกรธ
“ใครบอกว่าข้าตกอยู่ในคับขัน ข้าเป็นปฐพีจารย์ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็หนีไปได้สบาย
ตอนนี้ข้าเพียงแค่ทนพวกแก่พวกนั้นไม่ได้ จึงตัดสินใจช่วยเจ้า
โอกาสสุดท้าย เจ้ายอมจ่ายค่าตอบแทนตามที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ ข้าจะช่วยเจ้าออกไปเอง
อย่าหาว่าข้าไม่เตือน เจ้าถูกไล่ล่ามาหลายวัน พลังส่วนใหญ่หมดไปแล้ว จะให้ฟื้นกลับไปสู่สภาพตอนออกจากดินเมื่อหลายวันก่อน ไม่รู้ว่าต้องรออีกกี่ปีกว่าจะได้ และพวกแก่เหล่านั้นยังเชิญปฐพีจารย์มาช่วยไล่ล่าเจ้า ข้าดูเอาเถอะ เจ้าจะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน
แต่ข้ามีวิธีช่วยให้เจ้าฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น ต่อให้ช่วยให้เจ้ากลับไปสู่จุดสูงสุดในยุคโบราณ ก็เป็นไปได้เช่นกัน”
เย่อวิ๋นเฟยพูดเสียงเรียบ
“อะไรนะ?
เจ้าหนู เจ้าพูดจริงหรือ?
เจ้ามีวิธีช่วยให้ข้าฟื้นฟูได้อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น ถึงขั้นฟื้นกลับไปสู่จุดสูงสุดในยุคโบราณได้ด้วยงั้นหรือ?”
เสียงในพระราชวังตื่นเต้นสุดขีด
“แน่นอนอยู่แล้ว”
เย่อวิ๋นเฟยเอามือไพล่หลัง ท่าทางลึกล้ำยากคาดเดา
“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าพูดจริงหรือเปล่า?
เผื่อว่าเจ้าหลอกข้า”
เสียงในพระราชวังลังเลเล็กน้อย แล้วเอ่ยถาม
“แล้วแต่เจ้าจะเลือก บางทีนี่อาจเป็นโอกาสของเจ้าก็ได้