เย่อวิ๋นเฟยเพ่งมองดูด้วยความละเอียด พบว่าใต้ผิวน้ำของทะเลสาบมืดมิดไปหมด มีพลังงานและกฎอันน่าพิศวงซ่อนอยู่ พลังวิญญาณไม่อาจสัมผัสลงไปได้แม้แต่น้อย
"เมื่อปีนั้นเจ้าสามารถเด็ดดอกบัววิญญาณสองดอกจากที่นี่ได้ นับว่าโชคดีเหลือเกิน
ถ้าเป็นตอนนี้ อย่าว่าแต่เด็ดดอกบัววิญญาณสองดอกเลย ต่อให้อยากเข้าใกล้ทะเลสาบเล็กนั่นก็ยังยาก"
หลังจากการสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่จะพูดกับผู้เฒ่าอาภรณ์เขียว
"ใช่ ข้าสมัยนั้นโชคดีจริงๆ"
ผู้เฒ่าอาภรณ์เขียวสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าพิศวงที่แผ่ออกจากทะเลสาบเล็กนั่น ก็อดสะดุ้งใจไม่ได้ พยักหน้าเห็นด้วย
"แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็ต้องลองสักครั้ง"
เย่อวิ๋นเฟยพึมพำกับตัวเอง
หากไม่ได้ดอกบัววิญญาณ ก็ไม่อาจรักษาร่างวิญญาณของจีเยวี่ยให้หายขาดได้!
ดังนั้น ถึงแม้ทะเลสาบเล็กนั่นจะเต็มไปด้วยอันตราย เย่อวิ๋นเฟยก็จะไม่ยอมแพ้
"สหายซู ท่านดูสิ ดอกบัววิญญาณห้าดอกในทะเลสาบดูเหมือนจะยังไม่บานเต็มที่ที่สุด
ข้าคาดว่า เมื่อดอกบัววิญญาณทั้งห้านี้เบ่งบานถึงขีดสุด สิ่งมีชีวิตน่าสะพรึงที่ก้นทะเลสาบจะต้องลงมือเด็ดอย่างแน่นอน"
ซือถูคงเอ๋อร์พูดขึ้นอย่างกะทันหัน
"ใช่
ดอกบัววิญญาณทั้งห้านี้ยังไม่บานถึงขีดสุดจริงๆ"
เย่อวิ๋นเฟยกวาดตามองดอกบัววิญญาณทั้งห้าในทะเลสาบ แล้วพยักหน้าพูด
พรืดด...
ในขณะนั้นเอง น้ำในทะเลสาบเล็กก็เริ่มปั่นป่วนขึ้นมา ใจกลางทะเลสาบปรากฏน้ำวนขึ้นมา
"สิ่งมีชีวิตที่ก้นทะเลสาบดูเหมือนจะพบเราแล้ว