"คุณชายซูผู้นี้แม้ขั้นต่ำ แต่พลังการต่อสู้น่าตกใจ ยังหยิบยาเม็ดขั้นทารกขั้นหกออกมาได้สิบเม็ดโดยไม่เห็นเป็นของแปลก ภูมิหลังย่อมไม่ธรรมดา"
ย่าเหลียวกล่าวด้วยความทึ่งเช่นกัน
"ว่าแต่ คุณหนู คุณชายซูมอบวิชาจิตใจให้ท่านจริงหรือ?
วิชาจิตใจนั้นเป็นเช่นไร?"
ย่าเหลียวถามอีกครั้ง
"วิชาจิตใจที่คุณชายซูมอบให้นั้น ดูเหมือนจะเป็นวิชาจิตใจของเผ่าปีศาจที่ประณีตที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา คุณค่าของมันประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว
ความเมตตากรุณาของคุณชายซูครั้งนี้ยิ่งใหญ่เกินไป!"
องค์หญิงจูเชวี่ยกล่าวเสียงเบา ดวงตางดงามยังคงจับจ้องไปยังทิศทางที่เย่อวิ๋นเฟยจากไป
"อะไรนะ?
คุณหนู ท่านพูดจริงหรือ?"
ย่าเหลียวได้ยินคำพูดขององค์หญิงจูเชวี่ย รู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก
"พอเถอะ ย่าเหลียว ถึงเวลาที่เราต้องจากไป ที่นี่ไม่เหมาะที่จะอยู่เนิ่นนาน"
องค์หญิงจูเชวี่ยกล่าว
"ได้"
ย่าเหลียวพยักหน้า
ไม่นานนัก องค์หญิงจูเชวี่ยและย่าเหลียวก็นำกองกำลังเผ่าปีศาจกลุ่มนี้จากไปอย่างเงียบเชียบ
ห้าวันต่อมา
เย่อวิ๋นเฟยก็เข้าสู่เขตแดนของอาณาจักรชูหยุนในที่สุด
ทั้งนี้ก็เพราะเย่อวิ๋นเฟยนั่งยานเหาะสีเขียวมา หากเป็นยานเหาะธรรมดา อย่างน้อยต้องใช้เวลาสิบกว่าวันกว่าจะถึง
อาณาจักรชูหยุนเป็นประเทศชั้นสองในป่าตะวันออก ขนาดใหญ่โตกว่าแคว้นเยี่ยนมากมายนัก
เย่อวิ๋นเฟยมุ่งหน้าไปยังหุบเขาจื่อตันโดยตรง
"หุบเขาจื่อตันเป็นหนี้สำนักจื่อเวยของเราหลายสิ่ง ครั้งนี้หากหุบเขาจื่อตันมีท่าทีที่ดี ยังพอพูดคุยกันได้ แต่ถ้าไม่รู้จักบุญคุณ ฮึฮึ ข้าจะทำให้มันวุ่นวายทั้งสวรรค์และปฐพี"