ในยามนี้ เทพสูงสุดทั้งหกเริ่มบุกโจมตีลวี่ตานตานที่กำลังนั่งสมาธิบนแท่นบูชาสีดำอย่างไม่ยั้งชีวิต เพราะพวกเขาล่วงรู้ว่าเมื่อเวลาผ่านไปเท่าไร การควบคุมของลวี่ตานตานเหนือจิตดำมืดนั้นยิ่งแน่วแน่ขึ้นเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้นพวกเขาก็จะไม่มีวันทำอะไรนางได้อีกเลย
เทพสูงสุดทั้งหกเสมือนบ้าคลั่ง ระดมวิชาลับทั้งปวงออกมา ทุ่มของวิเศษทุกชนิด มีเทพสูงสุดสองสามคนแม้กระทั่งโยนธงม่านพลังออกมาทีละผืน สรุปได้ว่าใช้ครบทุกวิถีทางที่มี
แต่ไม่ว่าจะใช้วิธีใด ก็ถูกมือดำขนาดมหึมาที่ลอยค้างเหนือศีรษะของลวี่ตานตานตบจนแหลกลาญดับสิ้น พลังอาญาสิทธิ์ที่แผ่ออกจากมือดำนั้นยิ่งน่าสะพรึงขึ้นทุกขณะ ยิ่งกดดันจิตวิญญาณขึ้นทุกที มีอานุภาพบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ทำลายทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง
ชั่วครู่ใหญ่ แม้แต่เย่อวิ๋นเฟยก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลนั้น
เมื่อเวลาไหลผ่านไป สังขารที่แผ่จากหัตถ์ดำเหนือศีรษะลวี่ตานตานยิ่งน่าขนลุง และการโจมตีของเทพสูงสุดทั้งหกก็ยิ่งไร้อำนาจลงเป็นเงาตาม
ครึ่งชั่วยามกว่า ๆ ต่อมา ใบหน้าของเทพสูงสุดทั้งหกเริ่มปรากฏสีหน้าแห่งความสิ้นหวัง พวกเขารู้แล้วว่าไม่มีทางทำอะไรลวี่ตานตานได้อีก
โดยเฉพาะมหาเทพสามคนของพรรคมืด สีหน้ามืดหม่นถึงที่สุด พวกเขาย่อมรู้ดีว่าเมื่อลวี่ตานตานควบคุมหัวใจแห่งความมืดได้สำเร็จ ย่อมไม่มีวันปล่อยทั้งสามไปอย่างแน่นอน เมื่อนั้นพวกเขาอาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางอีกต่อไป ซึ่งหมายความว่าครั้งต่อไปคือตาของทั้งสามที่ต้องหลบหนี