“หนู่ยายน้อย นายว่าอะไรนะ”
บรรดาเทพสวรรค์แห่งสำนักจื่อหยางกำลังก้าวเท้าย่างกวาดเข้าโอบล้อมพวกคนของฝ่ายมืด ทว่าแล้วก็ต้องตะลึง เมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าก้าวมาขวางอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม แถมยังประโคทำนองนั้นออกมา ทำให้เทพสวรรค์หลายสิบนายต่างเผลองงงวยไปชั่วขณะ
“ทุกท่าน เราไม่ได้ฟังผิดหรอกนะ
หนู่ยายน้อยนี่มันสั่งให้พวกเราไสหัวไป แถมยังบอกอีกว่าถ้าไม่ยอมไสหัวไป ก็จะไม่มีโอกาสได้ไสหัวอีกต่อไป”
เทพสวรรค์หนึ่งนายเอ่ยขึ้นกับเหล่าเทพสวรรค์ด้วยกัน
“มันก็พูดแบบนั้นจริง ข้าสงสัยว่าหัวของหนู่ยายน้อยนี่คงมีปัญหา หรือไม่ก็เป็นพวกโง่เขลาไร้ซึ่งความกลัวจนน่าขนลุกสุดกู๊ด
ไม่ว่ากระไรก็ตาม ของขยะอย่างนี้ ตบหนึ่งฟาดให้มันตายก็จบ อย่ามาเปลืองเวลาของพวกเรา”
เทพสวรรค์อีกนายข้าง ๆ เอ่ยขึ้น
“คนแบบนี้คงเป็นเด็กบ้าเก่งที่อยากอวดฝีมือจนบ้าไปแล้ว ขอให้ข้าลงมือเอง ตบหนึ่งฟาดให้มันตายเถอะ”
เทพสวรรค์อีกหนึ่งนายก้าวย่างออกมา ชูฝ่ามือสูงขึ้น แล้วฟาดฝ่ามือลงมายังเย่อวิ๋นเฟย
ฝ่ามือของเทพสวรรค์นายนั้นค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ชั่ววูบก็กลายเป็นอุ้งมือยักษ์ อัดแน่นเต็มแผ่นห้วงว่างเปล่า ดังสนั่นฟาดลงมายังเย่อวิ๋นเฟย
เย่อวิ๋นเฟยยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับแม้แต่นิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
ด้วยระดับความแข็งแกร่งปัจจุบันของเย่อวิ๋นเฟย การเผชิญหน้ากับเทพสวรรค์ธรรมดาเหล่านี้ ไม่ต่างอะไรกับการเผชิญหน้ากับฝูงลูกแกะเลย
เย่อวิ๋นเฟยยืนตรงนั้นหลังพับมือ มองฝ่ามือของเทพสวรรค์นายนั้นที่ม้วนมายังตน โดยไม่ขยับเขยื้อนไหว