“พาพวกเรากลับไป?
สิ่งมีชีวิตพวกนี้มาจากไหน?
เหตุใดต้องมาเล่นงานเราทั้งสอง?”
นักพรตเสวียนหลงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“นี่คือกลิ่นอายของฝ่ายมืด!”
เย่อวิ๋นเฟยอดไม่ได้ที่สายตาจะหดลง คิดในใจ
พลังกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตสีดำที่อยู่ตรงหน้านี้ เหมือนกับพวกสิ่งมีชีวิตสีดำในหุบเขากู่หยินก่อนหน้านี้ทุกประการ
ครั้งนั้นในหุบเขากู่หยิน นอกจากยัยแก่เดือนฉายและเทพหมาป่าดำแล้ว ยังมีสิ่งมีชีวิตสีดำอีกจำนวนมากที่ถูกเย่อวิ๋นเฟยและหยานตี้ทำลายจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว
คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะพรวดพราดออกมาอีกมากมายขนาดนี้
“สิ่งมีชีวิตสีดำพวกนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกับพวกในหุบเขากู่หยินแน่นอน เหตุที่พวกมันมาหาเรื่องข้า ก็ต้องเป็นเพราะหุบเขากู่หยินด้วยเช่นกัน หรือคือฝ่ายมืดได้สืบรู้แล้วว่าข้าเคยร่วมศึกใหญ่ที่หุบเขากู่หยิน?
ไม่ว่าจะอย่างไร สิ่งมีชีวิตฝ่ายมืดพวกนี้เป็นศัตรูมิใช่มิตร!”
เย่อวิ๋นเฟยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เผยความอาฆาตอันเข้มข้นออกมา
เปร่ง!
เย่อวิ๋นเฟยชักกระบี่ยาวระดับกึ่งจักรพรรดิออกมา ฟันแสงคมกระบี่เส้นหนาออกไป สกัดกั้นโซ่เหล็กสีดำพวกนั้นไว้
เมื่อพลังแข็งแกร่งขึ้น พลังทำลายของกระบวนท่ากระบี่ที่เย่อวิ๋นเฟยใช้ก็สูงขึ้นตามไปด้วย
นักพรตเสวียนหลงก็โบกไม้กวาดนกกระเรียนปะทะกับโซ่เหล็กสีดำพวกนั้นเช่นกัน
ชั่วขณะนั้น เสียงโซ่สั่นคลังแคลงในสนามดังเสียดแทงหู สิ่งมีชีวิตที่พลังอ่อนแอกว่าเริ่มรู้สึกวิงเวียนศรีษะ
โซ่พวกนี้ประหลาดนัก ดูเหมือนจะส่งผลต่อจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิต ทำให้คนทั้งกายอ่อนเปลี้ย
ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ โซ่สีดำพวกนี้ราวกับมีจิตสำนึกชีวิตของตัวเอง เลือนรางส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบออกมาเป็นระลอก คล้ายงูพิษสีดำทั้งหลาย ถูกปัดออกไปแล้วก็บิดตัวไปมา พุ่งกลับมาจากอีกมุมหนึ่ง โจมตีใหม่อีกครั้ง
“สิ่งมีชีวิตพวกนี้…
ดูเหมือนจะเป็นสิ่งมีชีวิตฝ่ายมืดในตำนาน!
ข้าเคยได้ยินผู้อาวุโสสูงสุดรุ่นก่อนเอ่ยถึง ในสามพันโลกใหญ่เล็ก มีสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายชนิดหนึ่งซ่อนเร้นอยู่ เรียกว่าสิ่งมีชีวิตฝ่ายมืด เป็นศัตรูร่วมของสิ่งมีชีวิตทั้งปวงในสามพันโลกใหญ่เล็ก อีกทั้งยังเป็นต้นเหตุของมหันตภัยในยุคบรรพกาล!”