"พวกเราเข้าไปได้จริง ๆ
ตอนนี้พวกเราก็จะเข้าไปสำรวจอีกครั้ง"
เย่อวิ๋นเฟยพยักหน้าแล้วกล่าว
"ก็ได้"
ต้าปิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ขัดฟันรับปาก
เขาเคยติดตามอยู่เคียงข้างเย่อวิ๋นเฟยมาก่อน จึงชินกับการฟังคำตัดสินใจของเย่อวิ๋นเฟยอยู่แล้ว แม้ในฐานะสมาชิกหนึ่งของเผ่าน้ำแข็งมาร การลอบพาคนภายนอกแอบเข้าไปในดินแดนบรรพชนจะไม่เหมาะสมนักก็ตาม แต่ตอนนี้เผ่าน้ำแข็งมารกำลังเผชิญวิกฤตใหญ่ และต้าปิงเชื่อมั่นว่าเย่อวิ๋นเฟยไม่มีทางทำร้ายเขาแน่นอน ในที่สุดเขาจึงเลือกที่จะเชื่อเย่อวิ๋นเฟย และตัดสินใจทำตามที่เย่อวิ๋นเฟยกล่าวไว้
เย่อวิ๋นเฟยพาต้าปิงกับหูเมี่ยวเข้าไปในหอเงามายาทันที แล้วให้หวงซางนำหอเงามายามุ่งหน้าไปยังดินแดนบรรพชนของเผ่าน้ำแข็งมาร ซึ่งก็คือโลกที่มีแท่นบูชาส่งผ่านแห่งนั้นตั้งอยู่
ไม่นานนัก หวงซางก็เข้าสู่โลกนั้นได้สำเร็จ
"พวกเราเข้าดินแดนบรรพชนได้จริง ๆ แถมยังไม่ถูกตรวจพบ!
ค่ายกลที่ทางเข้า-ออกของดินแดนบรรพชน ก็ไม่อาจขวางพวกเราได้!"
เมื่อต้าปิงพบว่าหวงซางเข้าสู่โลกที่ตั้งอยู่ของดินแดนบรรพชนแล้ว เขาตื่นตะลึงจนแทบไม่กล้าเชื่อ
"ท่านพี่ใหญ่ ตอนนี้ฝีมือค่ายกลของผู้อาวุโสหวงสูงขนาดนั้นแล้วเหรอ?
ค่ายกลของดินแดนบรรพชนเผ่าพวกเรา กลับดูเหมือนจะไม่ส่งผลขวางผู้อาวุโสหวงเลยแม้แต่นิด
ฝีมือระดับนี้ แม้วางไว้ในห้วงที่เก้า ก็ยังเทียบชั้นปรมาจารย์ค่ายกลผู้มีชื่อเสียงโด่งดังทั่วหนึ่งแดนได้สบาย"
ต้าปิงร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึงเกินจริง
เพราะหวงซางสามารถเล็ดลอดเข้าไปในดินแดนบรรพชนได้อย่างเงียบสงบและง่ายดาย ทำให้เขารู้สึกไม่อาจคาดเดาได้
ตอนนี้เขาแม้จะอยู่ในภูมิเทพฮุ่นตุ้นขั้นสมบูรณ์ แต่ถ้าให้เขาแอบแฝงตัวลอบเข้าไปในโลกที่ตั้งอยู่ของดินแดนบรรพชน เขาก็ไม่มีทางทำได้แน่นอน ค่ายกลด้านนอกนั้นเพียงพอที่จะขับไล่เขาออกไป
"ตอนนี้เจ้าเชื่อแล้วสินะ?
การเข้ามาที่นี่ของพวกเรา เป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน
เมื่อกี้บอกแล้วยังไม่เชื่ออีก"
หูเมี่ยวเม้มปากกล่าวขึ้นข้าง ๆ
"ท่านพี่ใหญ่ อย่างนี้แปลว่าท่านก็แอบลอบเข้าไปในสำนักใหญ่ของเผ่าน้ำแข็งมารพวกเราใช่ไหม? ไม่ใช่เดินเข้าไปอย่างเปิดเผยผ่านการตรวจตรา?