"เจียงเหยียนหราน เจ้า..."
ผางฮ่าวได้ยินคำพูดของเจียงเหยียนหราน ก็ทั้งตกใจและโกรธ
"ไอ้เด็กเวร เจ้าสมควรตาย!"
จากนั้น สายตาอันดุเดือดของเขาจ้องไปที่เย่อวิ๋นเฟย ดั่งวัวกระทิงที่ถูกยั่วโทสะ
"ตาย!"
จากนั้น ผางฮ่าวที่เดือดดาลก็ลงมือโดยตรง
ตูม!
เขาชกหนึ่งหมัดตรงเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย หมัดขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พลังวิญญาณพวยพุ่งม้วนตัวไปข้างหน้า กวาดล้างทุกสิ่ง
เขาคิดว่าตนเป็นยอดฝีมือขั้นวิญญาณปฐม จะจัดการกับมดปลวกขั้นแก่นปราณน้อยระยะท้ายสักตัว ไม่จำเป็นต้องใช้วิชายุทธ์หรือทักษะการต่อสู้ใด ๆ เลย เพียงอาศัยช่องว่างของระดับขั้น ก็สามารถบดขยี้คู่ต่อสู้ได้อย่างราบคาบ!
"ผางฮ่าว ข้าเพิ่งพูดไป เจ้าไม่ได้ยินหรือไร
ต่อไปนี้ ใครกล้าแตะต้องซูเย่ ต้องถามข้าก่อนว่าข้ายอมหรือไม่!"
เจียงเหยียนหรานคิ้วดั่งหลิ่วตั้งตรง หยกมือโบกสะบัด กระบี่ยาวเรืองประกายเย็นปรากฏขึ้น แทงไปที่ผางฮ่าว
ชั่วพริบตา กระบี่ปราณตระการตาเต็มท้องฟ้า เฉือนอากาศเบื้องหน้าจนแหลกละเอียด
ผางฮ่าวตกใจจนถอยกรูด
ภายในสถาบันเทียนเต้า กระบี่ของเจียงเหยียนหรานนั้นโด่งดังว่าร้ายกาจยิ่ง
เจียงเหยียนหรานกุมกระบี่คม เล็งมายังผางฮ่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง
"ไอ้เด็กเวร เจ้ารอให้ดี!"
ผางฮ่าวโกรธจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้าน แววตาคล้ายแฝงเพลิงโทสะไร้สิ้นสุด สุดท้ายเขาจ้องเขม็งไปที่เย่อวิ๋นเฟยแล้วหมุนตัวจากไป
"ศิษย์พี่ผาง! ท่านบอกว่าจะให้ซูเย่คุกเข่าให้พวกเราไม่ใช่หรือ!"
หลัวเทียนเฟิงและเหล่าศิษย์ที่ติดตามผางฮ่าวมาต่างพากันตะลึงงัน ร้องตะโกนใส่แผ่นหลังของผางฮ่าว