“ไม่อาจปิดบังท่านผู้อาวุโส ข้าได้รับผู้หนึ่งมอบหมายให้มาตามหาองค์หญิงแห่งต้าชาง เพื่อส่งมอบสิ่งหนึ่งให้แก่องค์หญิง
ได้รับมอบหมายจากผู้อื่น ย่อมไม่อาจละทิ้งภาระได้”
เย่อวิ๋นเฟยตอบกล่าว
“นิสัยของเจ้าต่างจากเฉินเต้าหยวนช่างมากมาย ทำไมถึงมองเห็นคุณค่าในตัวเจ้าได้กันนะ?”
ชายวัยกลางคนนั้นเมื่อได้ฟังคำของเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกประหลาดใจ จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยสักครู่ แล้วเอ่ยอย่างสงสัย
“ผู้พิทักษ์เกาะ เจ้าเป็นคนพาเด็กน้อยนั่นไปใช่หรือไม่
ตอนนี้มันอยู่กับเจ้าใช่หรือไม่?”
ในเวลานี้ เสียงก่อนหน้านั้นก็ส่งก้องเข้ามาอีกครั้ง เปี่ยมด้วยความโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม
“ผู้พิทักษ์เกาะ ครั้งก่อนเฉินเต้าหยวนเอาของล้ำค่าสืบตระกูลของข้าไปสองชิ้น จนบัดนี้เจ้าก็ยังไม่ช่วยตามคืนมาให้ บัดนี้ยังกล้าออกหน้าคุ้มครองเด็กน้อยที่เกี่ยวข้องกับเฉินเต้าหยวนอีก เจ้าควรให้คำตอบกับพวกเราหรือไม่?”
อีกเสียงแหลมคมหนึ่งก็ดังขึ้นโดยกะทันหัน ทะลุทะลวงเข้ามาในมิติพื้นที่นี้ ก้องกังวานชัดเจนข้างหูของเย่อวิ๋นเฟย
“ดูเหมือนเหล่านั้นทั้งหลายจะเดาออกแล้วว่าเป็นผู้พิทักษ์เกาะผู้นี้ที่คุ้มครองเจ้าเอาไว้”
ผู้อาวุโสฮุ่นส่งเสียงสื่อจิตกับเย่อวิ๋นเฟย
“บัดนี้ข้าจะส่งเจ้าจากที่แห่งนี้”
ชายวัยกลางคนเมื่อได้ฟังเสียงจากภายนอกส่งเข้ามา ใบหน้าก็เคร่งเครียดลงเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
เมื่อพูดจบ เย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกได้ว่าพลังเคลื่อนย้ายอันทรงพลังแผ่ดาวน์มาจากฟากฟ้า โอบกอดร่างของเขาไว้ในทันที แล้วจึงฉีกมิติเริ่มลำเลียง
ชั่ววูบต่อมา เย่อวิ๋นเฟยก็พบว่าตนเองดูเหมือนได้ออกจากเกาะฝังเทพแล้ว กำลังเดินทางผ่านช่องทางส่งผ่านแห่งมิติอย่างรวดเร็ว
“ผู้พิทักษ์เกาะ เจ้าจะคุ้มครองเด็กน้อยนั่นจริง ๆ หรือ จะอารักขามันออกไป?”
ขณะที่เย่อวิ๋นเฟยกำลังเดินทางอยู่ในช่องทางส่งผ่านแห่งมิตินั้น ก็ได้ยินเสียงคำรามโกรธดังขึ้นจากเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา
“เหล่าท่านทั้งหลาย เด็กน้อยนั่นดูเหมือนกำลังจะถูกผู้พิทักษ์เกาะส่งออกไป!”
เสียงโกรธอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ต่อจากนั้น เสียงเปี่ยมเพลิงโทสะอีกหลายเสียงก็ดังขึ้นสลับกันไปมา ไม่เว้นแต่ละแห่งบนเกาะฝังเทพนั้น
“เหล่าท่านทั้งหลาย โปรดสงบ”