"หนุ่มน้อย อย่าพยายามหลีกหนีอีกต่อไป เจ้าหลบหนีไปไม่รอดหรอก"
ช่วงเวลานั้นเอง เสียงเรียบนิ่งหนึ่งดังขึ้น
จากนั้นเย่อวิ๋นเฟยก็เห็นชายชราใบหน้าธรรมดาปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ยืนอยู่ที่นั่นจ้องมองตนด้วยสายตาเรียบเฉย
แล้วเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกร่างหนักอึ้ง ค่ายกลปฐพีเคลื่อนย้ายรอบกายทั้งหมดระเบิดพร้อมกันในเสี้ยวเดียว มังกรธรณีที่คุ้มล้อมอยู่ข้างกายต่างขยับตัวไม่ได้อีกเลย
ต่อมาเย่อวิ๋นเฟยก็รู้สึกว่าร่างกายตนเองขยับไม่ได้อีกต่อไป พลังที่เหลือคณานับไม่ถ้วนได้ปราบปรามตนไว้โดยสมบูรณ์ในยามนี้
"ไม่ดีแล้ว ผู้นี้ฝีมือน่ากลัวยิ่งกว่า"
หงอนทองมังกรหนอนไม่อาจห้ามใจร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก
"พวกเราลงมือพร้อมกันเถอะ สู้กับผู้นี้ให้เต็มกำลัง!"
หงอนทองมังกรหนอนรีบต้องการพุ่งออกจากหอเงามายาเพื่อลงมือทันที
หูเมี่ยว หวงชาน และผู้อาวุโสฮุ่น รวมถึงอีกหลายคนต่างเตรียมพร้อมลงมือเช่นกัน
ทุกคนล้วนเข้าใจดี หากไม่สามารถหลบหนีออกจากที่นี่ได้โดยเร็ว ความยุ่งยากต่อจากนี้จะใหญ่หลวงเกินคาด
เพราะตอนนี้ยังมีเพียงส่วนหนึ่งของผู้แข็งแกร่งลงมือเท่านั้น แต่จำนวนผู้แข็งแกร่งที่ฝังศพอยู่บนเกาะแห่งนี้มีมากมายเหลือเฟือ
เมื่อเวลาผ่านไป ย่อมจะมีผู้แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อย ๆ ลงมือต่อเนื่องไม่สิ้นสุด
ช่วงเวลานั้นเอง ครืนคำรามดังกึกก้อง...
"ข้าเคยคิดว่าตนเองควรเป็นผู้แข็งแกร่งสูงสุดในแปดมหานิรันดร์นี้ แม้แต่ทะเลหวงกู่ยังกล้าลิ้มลอง
แต่ไม่คาดคิดว่า ผู้แข็งแกร่งที่ฝังศพอยู่บนเกาะฝังเทพจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
จะว่าไปแล้ว ผู้แข็งแกร่งบนเกาะฝังเทพต่างหากที่แท้จริงคือผู้แข็งแกร่งสูงสุดของแปดมหานิรันดร์
เพียงแต่ไม่อาจรู้ได้ว่าสิ่งที่มีอยู่ในขุมลึกไร้สีนั้นจะแข็งแกร่งถึงเพียงใด"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยถอนใจกับผู้อาวุโสฮุ่น
"ใช่แล้ว พวกมันบนเกาะฝังเทพนี่แข็งแกร่งจริง ๆ น่าสะพรึงกลัวมาก"
ผู้อาวุโสฮุ่นก็รู้สึกปวดหัวไม่น้อย สถานการณ์เช่นนี้การหลบหนีออกไปยากยิ่ง
"พอแล้ว หนุ่มน้อย อย่าดิ้นรนโดยไร้ความหมายอีกเลย
เจ้าก็ถือว่าไม่เลว อายุยังน้อยแต่มีฝีมือเช่นนี้ แต่เกาะฝังเทพไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาอาละวาดได้ รีบเรียกเฉินเต้าหยวนออกมาพบเราซะ