“พี่ใหญ่ ถ้ำโบราณมารน้ำแข็งแห่งนี้ช่างเหมาะกับเผ่าพันธุ์ของพวกเราจริง ๆ สภาพแวดล้อมมิติแบบนี้ ข้ามั่นใจว่าจะฝ่าฝันขึ้นเป็นเทพเปิดฟ้าได้”
หลังเดินไปได้ช่วงหนึ่ง ต้าปิงก็พูดอย่างตื่นเต้น
“มิติลับนี้เป็นสิ่งที่บรรพชนของเผ่าเจ้าทิ้งไว้ ย่อมเข้ากับเผ่าพันธุ์ของเจ้าอย่างยิ่ง”
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
นับตั้งแต่เข้าสู่โลกนี้ เย่อวิ๋นเฟยก็สัมผัสพลังงานและมหาวิถีรอบตัวตลอดเวลา
เหตุผลที่เย่อวิ๋นเฟยอยากเดินทางเข้ามาในถ้ำโบราณมารน้ำแข็งแห่งนี้พร้อมกับต้าปิงในครั้งแรก ก็เพราะประสงค์หลักที่จะอาศัยสภาพมิตินภาพที่นี่ฝึกบำเพ็ญมหาวิถีน้ำแข็งแห่งแก่นสาร
“อ๊ะ?
พี่ใหญ่ ดูนั่นสิ ทางนั้นดูเหมือนจะมีพืชบางอย่าง จากรูปลักษณ์แล้วน่าจะเป็นเครื่องยาอันล้ำค่าสักชนิด”
ทันใดนั้น ต้าปิงก็หยุดฝีเท้า สายตามองไปยังตำแหน่งหนึ่งทางด้านซ้าย
สายตาของเย่อวิ๋นเฟยก็มองตามไปด้วย เห็นว่าตำแหน่งนั้นมีพืชราวสิบกว่าต้นเติบโตอยู่ แต่ละต้นบานดอกไม้หลายดอก กลีบดอกสีเหลืองอ่อนห้อมล้อมก้อนกลมสีม่วงดำเอาไว้ตรงกลาง
ที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่านั้นคือ บนก้อนกลมสีม่วงดำนั้นกลับปรากฏใบหน้าสีขาวจาง ๆ หรือเกินจะมองเห็นชัด
“พี่ใหญ่ ยาชนิดนี้มีชื่อว่าบัวมารใบหน้าขาว เป็นเครื่องยาที่เผ่าน้ำแข็งมารของพวกเราปลูกกันมาแต่โบราณ ตอนนี้ในโลกภายนอกหายากยิ่งแล้ว
เพราะบัวมารใบหน้าขาวมีความเลือกสรรต่อสภาพแวดล้อมการเติบโตยิ่ง คงจะเติบโตได้เฉพาะในแดนหิมะน้ำแข็งที่มีพลังงานน้ำแข็งขั้นสูงและมหาวิถีน้ำแข็งดังเช่นที่นี่เท่านั้น”
ต้าปิงจำชื่อพืชเหล่านั้นได้ในแวบเดียว จึงกล่าวกับเย่อวิ๋นเฟย
“บัวมารใบหน้าขาวนี้ ข้าเคยได้ยินมาบ้างแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นของจริง”
เย่อวิ๋นเฟยมองพืชเหล่านั้นแล้วพยักหน้า
ในฐานะนักโอสถเทพ เย่อวิ๋นเฟยรู้จักเครื่องยาในโลกเกือบทั้งหมด แต่เครื่องยาที่หายากพิเศษบางชนิด ก็เพียงเคยได้ยินชื่อ มิได้เคยเห็นของจริง
“พี่ใหญ่ บัวมารใบหน้าขาวมีประโยชน์ยิ่งต่อการบำเพ็ญของเผ่าน้ำแข็งมารพวกเรา ตอนนี้ข้าจะรีบไปเก็บเดี๋ยวนี้”
ต้าปิงร่างสั่นน้อย ๆ แล้วพุ่งตรงไปยังตำแหน่งนั้น
“ระวังหน่อย เครื่องยาจำนวนมากมักมีสัตว์ร้ายเฝ้ายามอยู่รอบ ๆ”