"ต้าปิง ที่นี่คือแดนลับของพวกเจ้าเผ่าน้ำแข็งมาร เราจึงเพียงเก็บเกี่ยวผลไม้กันสักหน่อยก็พอ
ส่วนต้นไม้ ข้าว่าพวกเราควรหักกิ่งไม้กลับไปสักหน่อย คงจะมีประโยชน์เช่นกัน เจ้าสามารถหลอมรวมและซึมซับพลังธาตุน้ำแข็งเย็นที่บริสุทธิ์ฝังอยู่ภายในได้
ส่วนต้นไม้นี้ ไม่จำเป็นต้องขุดขนย้ายไป
ยิ่งไปกว่านั้น ที่แห่งนี้คือแดนลับของพวกเจ้าเผ่าน้ำแข็งมาร และข้าคาดว่าต้นไม้พันธุ์นี้คงจะเติบโตได้เฉพาะในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยหิมะและน้ำแข็งเช่นนี้เท่านั้น หากย้ายไปปลูกที่อื่น อาจรอดชีวิตไม่ได้"
เย่อวิ๋นเฟยคิดตรึกตรองสักครู่ แล้วกล่าวกับต้าปิง
"ก็ดี ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับการจัดการของพี่ใหญ่ทั้งปวง
แม้พี่ใหญ่จะประสงค์จะขุดต้นหลี่ฮั่วหานปิงต้นนี้ไปด้วย กระหม่อมก็ไม่มีข้อคิดเห็นใดๆ"
ต้าปิงกล่าว
"หากพบต้นหลี่ฮั่วหานปิงเช่นนี้ในสถานที่อื่น ข้าย่อมไม่อ้อมค้อม ขุดขนไปทั้งต้นแน่นอน
แต่ที่แห่งนี้ก็คือดินแดนของพวกเจ้าเผ่าน้ำแข็งมาร ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น"
เย่อวิ๋นเฟยยิ้มกล่าว
"พี่ใหญ่ กระหม่อมจะเก็บผลหลี่ฮั่วหานปิงและหักกิ่งไม้สักหน่อยเดี๋ยวนี้เลย"
ต้าปิงเดินตรงไปยังต้นหลี่ฮั่วหานปิงนั้น แต่ระหว่างที่เคลื่อนเข้าใกล้ ก็เพิ่มความระมัดระวังขึ้นเรื่อย ๆ
และแล้วก็เป็นดังที่คาด เมื่อต้าปิงใกล้จะถึงต้นหลี่ฮั่วหานปิง หมัดขนาดยักษ์สีขาวก้อนหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างกะทันหันจากด้านหลังต้นน้ำแข็ง
หมัดสีขาวนั้นแฝงพลังอันน่าสยอง เมื่อปล่อยหมัดออกมา ย่อมรื้นเริงหิมะและน้ำแข็งทั้งปฐพีรอบข้างในพริบตา ชั่วขณะนั้นลมพายุบันดาลโกรธกล้า หิมะน้ำแข็งคลั่งไคล้ม้วนตัว น้ำแข็งแข็งแกร่งหนาทึบบนพื้นดินสั่นสะเทือน แล้วแตกร้าวลงด้วยเสียงกร๊วกกร๊วก
"ต้าปิง ระวัง!"
เย่อวิ๋นเฟยรีบตะโกนเตือนต้าปิง
"พี่ใหญ่วางใจเถิด กระหม่อมตรวจจับเจ้าสิ่งนี้ได้แล้ว"
ต้าปิงในขณะนั้นถอยหลังหลายก้าว สองมือบีบกระบองหินขนาดใหญ่ในมือให้แน่น แล้วฟาดกระบองใส่หมัดยักษ์สีขาวนั้น