ต๊ง ต๊ง ต๊ง……
เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานขึ้นรัว ๆ ไม่หยุดหย่อน หอแหลมสีดำถูกมุกจิตรับไว้จนหมดสิ้น
"ช่างดูเหมือนเป็นฝ่าเป่าชนิดพลังจิต ที่แค่นี้ก็รับการโจมตีของข้าได้อย่างง่ายดาย!"
ผู้แห่งเผ่าวิญญาณนั้นเอ่ยขึ้นอย่างตื่นตระหนกไม่อาจคาดเดา
เย่อวิ๋นเฟยก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นฝ่ามือออกมาแผ่เทพญาณทางกายให้ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ แล้วคว้าร่างของผู้อาวุโสหลูไว้ในคราวเดียว
"เด็กน้อย เจ้าตั้งใจอันใด อยากช่วงชิงร่างกายของข้าไปหรือ?"
ผู้แห่งเผ่าวิญญาณยังคงอยู่ภายในสมุทรวิญญาณของท่านอาวุโสหลู เห็นการกระทำของเย่อวิ๋นเฟยจึงทั้งตกใจทั้งโกรธเกรี้ยว
ต๊ง ต๊ง ต๊ง……
เสียงกระทบดังชัดเจนต่อกันเป็นสาย หอแหลมสีดำสิบกว่าเส้นถูกสั่นกระเด็นออกจนหมด
"พลังของมุกจิตนี่ช่างเลิศเลอไม่น้อย"
ผู้อาวุโสฮุ่นกล่าว
"การใช้พลังจิตต่อกรกับพลังวิญญาณย่อมได้เปรียบอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้น ของวิเศษชิ้นนี้คือสิ่งที่สะสมไว้ภายในถ้ำบำเพ็ญของเทพบุรุษเทียนมู่ จะเรียบง่ายได้อย่างไร"
เย่อวิ๋นเฟยกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
เสียงระเบิดดังกึกก้อง เย่อวิ๋นเฟยพบดอกบัวสีดำขนาดมหึมาปรากฏขึ้นอย่างลี้ลับในสมุทรวิญญาณของตน แล้วเริ่มดูดกลืนพลังวิญญาณของเขาอย่างบ้าคลั่ง
ใบหน้าเย่อวิ๋นเฟยมืดครึ้มลงทันที เขาใช้มุกจิตปลดปล่อยกระบี่จิต ฟันเข้าหาดอกบัวสีดำอย่างดุเดือด
พร้อมกันนั้น ต้นหล่อเลี้ยงวิญญาณในสมุทรวิญญาณก็ระเบิดพลัง โปรยกิ่งอ่อนสีเขียวมรกตนับพันนับหมื่น กลายเป็นกระบี่สีเขียวเส้นแล้วเส้นเล่า ตีโฉบลงบนดอกบัวสีดำอย่างต่อเนื่อง