"ไม่เหลือแล้ว ไม่เหลือแล้ว ป้อมวายุทมิฬจบสิ้นแล้ว..."
หัวหน้าใหญ่ผู้นั้น ฟังเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นทีละเสียง และมองซากศพอาบเลือดของหัวหน้าอีกสามคน แววตาค่อนข้างเลื่อนลอย เอ่ยพึมพำกับตนเอง
เขาเป็นหัวหน้าใหญ่แห่งป้อมวายุทมิฬ มีอำนาจสูงสุด
ป้อมวายุทมิฬคือสิ่งที่เขาสร้างขึ้นด้วยความพยายามหลายสิบปี ทีละก้าวจนยากลำบาก กว่าจะมีขนาดใหญ่โตถึงเพียงวันนี้
ไม่เคยคิดเลยว่า วันนี้จะถูกทำลายวอดวายในชั่วพริบตา!
"ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!
ไอ้เด็กน้อย เจ้าเป็นคนทำลายป้อมวายุทมิฬ!
ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!"
หัวหน้าใหญ่จ้องมองเย่อวิ๋นเฟยเขม็ง ในแววตาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงโกรธแค้นและความอาฆาตพยาบาทไร้สิ้นสุด
"ก็แค่ฝีมือเจ้า?"
เย่อวิ๋นเฟยหัวเราะเยียบเย็น
สิ้นเสียงพูด
ฟู่ ฟู่...
ทั่วร่างของเย่อวิ๋นเฟย ทุกรูขุมขนล้วนพ่นสายเลือดพุ่งออกมาไม่หยุด
หลังจากสายเลือดเหล่านี้ถูกพ่นออกมา ก็กลายเป็นละอองเลือดเข้มข้นที่หมุนวนเคลื่อนไหวไม่หยุด
เพียงชั่วครู่ พื้นผิวของเย่อวิ๋นเฟยก็ถูกห่อหุ้มด้วยละอองเลือดหนานุ่มที่เข้มข้นจนไม่สามารถสลายได้
กลิ่นอายคาวเลือดอบอวลไปทั่วฟ้าดินผืนนี้ และมาพร้อมกับไอสังหารอันท่วมฟ้า
วิชาสลายกายด้วยโลหิตแก่นแท้!
นี่คือวิชาลับที่ยอดเยี่ยมยิ่ง สามารถดึงศักยภาพเกินขีดจำกัดเพื่อเพิ่มพลังรบชั่วคราว
ก่อนหน้านี้ เย่อวิ๋นเฟยเคยใช้มาแล้วหลายครั้ง
ด้วยพลังฝีมือของเย่อวิ๋นเฟยในตอนนี้ เมื่อใช้วิชานี้อีกครั้ง อานุภาพดุดันที่แผ่ออกมาน่าสะพรึงกลัวเกินไป
รอบ ๆ ตัวเย่อวิ๋นเฟย ภายในรัศมีสามสิบเมตร เต็มไปด้วยแสงสีเลือดที่แสบตา!
"เมื่อครู่เจ้าไล่ล่าข้าอยู่นานมาก ไม่ใช่อยากสู้กับข้ามากหรือ
บัดนี้ มาสู้กันให้เต็มที่เลย"