"ด้วยพลังรบของข้าในตอนนี้ หากโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว สังหารผู้ฝึกขั้นสร้างปราณปฐพีขั้นต้นสักคนหนึ่ง ไม่เป็นปัญหา"
เย่อวิ๋นเฟยคิดในใจ พลางประเมินพลังรบของตนได้อย่างชัดเจนขึ้น
"เจ้าสี่!"
สามหัวหน้าคนอื่นของหมู่บ้านเฮยเฟิง เมื่อเห็นหัวหน้าสี่ถูกฆ่า ต่างก็ตาแทบถลนด้วยความโกรธแค้น
"ไอ้เด็กเวร เจ้าสมควรตาย!"
สามหัวหน้าเดือดดาลเป็นไฟ
ตูมมมม...
พลังปราณวิญญาณมหาศาลหลั่งไหลออกจากร่างพวกเขา สะเทือนจนฟ้าดินแถบนี้สั่นไหว ทรายเหลืองตลบฟุ้ง
จากนั้น
ผู้ฝึกขั้นสร้างปราณปฐพีทั้งสามลงมือพร้อมกัน ระดมไม้ตายสังหารจากทั้งสามทิศทางเข้าใส่เย่อวิ๋นเฟย
ทว่า
ฟิ้ว!
เย่อวิ๋นเฟยแทรกกายหายวับเข้าไปในมิติ ไร้ร่องรอย
เย่อวิ๋นเฟยรู้ดีว่า เมื่อเผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นสร้างปราณปฐพีสามคน โดยเฉพาะที่มีขั้นสร้างปราณปฐพีขั้นกลางอยู่หนึ่งคน ต่อให้ตนจะรับมืออย่างยากลำบากได้ แต่ก็ไม่อาจเอาชนะพวกเขาแน่นอน
อีกทั้งดูท่า สามหัวหน้าหมู่บ้านเฮยเฟิงนี้ยังประสานงานกันได้อย่างลงตัว
ดังนั้น เย่อวิ๋นเฟยจึงหลบเลี่ยงทันที
"คนอยู่ไหน?
ไอ้เด็กนั่นหายไปไหน?"
สามหัวหน้าหยุดฝีเท้ากึกด้วยความฉงน มองหาเงาของเย่อวิ๋นเฟย
ตอนนี้ เย่อวิ๋นเฟยปรากฏตัวอยู่ไกลออกไปแล้ว หยิบธนูอสูรราชันออกมาและน้าวสายยิงทันที
ในเมื่อลงมือแล้ว เย่อวิ๋นเฟยก็ไม่คิดจะปล่อยพวกโจรทรายพวกนี้ไป
ฟิ้ว ฟิ้ว...
เมื่อเย่อวิ๋นเฟยน้าวสายธนูไม่หยุด ศรวิญญาณแต่ละดอกก็พุ่งเข้าใส่เหล่าโจรทรายราวกับฝูงตั๊กแตนบุกทำลาย
การใช้ธนูอสูรราชันนั้น แม้จะใช้ปราณวิญญาณมาก แต่เย่อวิ๋นเฟยก็พกยาชั้นสูงจำนวนมากที่ช่วยฟื้นฟูปราณวิญญาณได้อย่างรวดเร็วติดตัว
แม้แต่โอสถเต๋าก็มี!