ครู่ต่อมา เย่อวิ๋นเฟยทะลุผ่านช่องว่างมิติ เข้าสู่สุสานฝังฟ้า!
ที่นี่เป็นโลกใบเล็กใบหนึ่ง
มองไปโดยรอบ โลกใบเล็กแห่งนี้เต็มไปด้วยภูมิประเทศอันหลากหลาย
เห็นภูเขาแม่น้ำแผ่นดินที่ราบกว้างใหญ่ แม้กระทั่งทะเลทราย ก็มีครบครัน
บางแห่งปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ หนาแน่นจนกลายเป็นหมอกเซียนที่ลอยอบอวล ปราณมงคลแผ่กระจาย แสงมงคลสาดส่อง
บางแห่งปราณหยินทะยานสู่ฟ้า ปราณอำมหิตกลิ้งคลั่ง ภาพนองเลือดน่าสยดสยอง
ในโลกใบเล็กแห่งนี้ สิ่งที่ดึงดูดสายตาที่สุดก็คือใจกลางแดนศักดิ์สิทธิ์ มีสุสานโบราณตั้งตระหง่านอยู่!
เพราะสุสานโบราณนั้นใหญ่โตมโหฬารเกินไป ยอดสุสานเสียดฟ้าทะยาน จึงมองเห็นได้แต่ไกล บริเวณนั้นมีกระแสความหนาวเย็นยะเยือกพลุ่งพล่านขึ้นสู่ฟ้า ประหนึ่งฤดูหนาวอันโหดร้ายกำลังมาเยือน
"สุสานโบราณนั้น ว่ากันว่าเป็นหลุมศพของศพนั้นในอดีต โลกใบเล็กนี้ก็เพราะสุสานนี้ จึงถูกเรียกว่าสุสานฝังฟ้า"
แขนยักษ์เอ่ยกับเย่อวิ๋นเฟย
แขนยักษ์หลบซ่อนอยู่ในหอเงามายามาโดยตลอด และใช้ผ้าคลุมบดบังปราณไว้
เพราะในหมู่ผู้แข็งแกร่งก่อนหน้านี้ มีบางคนที่เคยเป็นศัตรูเก่าของเขา
ตามที่แขนยักษ์กล่าว ศัตรูเก่าของเขาในอดีตไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่มีอยู่หลายคน
กึ่กๆ...
ในเวลานี้ ก็มีเสียงอู้อี้ดังขึ้นอีกสองสามครั้ง มาจากแดนศักดิ์สิทธิ์ที่สุสานโบราณตั้งอยู่ และดูเหมือนว่าจะดังออกมาจากภายในสุสานโบราณนั้น!
เวลานี้ ผู้แข็งแกร่งกลุ่มก่อนหน้านี้ได้รุกเข้าสู่ส่วนลึกของโลกใบเล็กไปแล้ว มองเห็นได้เพียงเงาร่างของพวกเขาที่อยู่ไกลลิบ
"แขนอีกข้างของเจ้าอยู่ที่ไหน เราไปตามหาแขนของเจ้าก่อน"
เย่อวิ๋นเฟยเอ่ยกับแขนยักษ์
"ข้าจะชี้ทางให้"
แขนยักษ์กล่าว
ดังนั้น ต่อไปแขนยักษ์ก็ชี้ทาง ให้เย่อวิ๋นเฟยมุ่งหน้าไปทางหนึ่ง